Γράφει η Κατερίνα Χριστοδούλου
Υπάρχουν άνθρωποι που μπαίνουν στη ζωή μας αθόρυβα. Δεν ζητούν πολλά, δεν απαιτούν προσοχή, δεν μετρούν διαρκώς τι δίνουν και τι παίρνουν. Είναι εκεί. Στις δύσκολες μέρες, στις αποτυχίες, στις αμφιβολίες, στις στιγμές που δεν είμαστε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας. Συχνά όμως, ακριβώς επειδή τους θεωρούμε δεδομένους, ξεχνάμε να τους εκτιμήσουμε.
Η ανθρώπινη φύση έχει μια παράξενη αδυναμία! Πολλές φορές αντιλαμβανόμαστε την αξία κάποιου, μόνο όταν αρχίζει να απομακρύνεται ή όταν έχει ήδη φύγει. Μέχρι τότε, θεωρούμε την παρουσία του μόνιμη. Πιστεύουμε ότι θα είναι πάντα διαθέσιμος, πάντα πρόθυμος να συγχωρήσει, πάντα έτοιμος να κατανοήσει τα λάθη μας.
Όμως οι άνθρωποι δεν είναι ανεξάντλητες πηγές υπομονής..
Κάθε αδιαφορία αφήνει ένα σημάδι. Κάθε αθέτηση εμπιστοσύνης δημιουργεί μια μικρή ρωγμή. Κάθε φορά που υποτιμούμε τα συναισθήματα ενός ανθρώπου, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, τον απομακρύνουμε λίγο περισσότερο. Και όταν οι ρωγμές γίνουν πολλές, η σχέση αλλάζει. Ίσως όχι απότομα, όχι θεαματικά! Αλλά αλλάζει..
Το πιο δύσκολο σημείο έρχεται όταν συνειδητοποιούμε ότι χρειαζόμαστε εκείνον που πληγώσαμε. Όταν οι συνθήκες της ζωής μας φέρνουν αντιμέτωπους με την απουσία του. Τότε θυμόμαστε όσα θεωρούσαμε ασήμαντα.. Τα μηνύματα που έστελνε πρώτος, τη στήριξη που πρόσφερε χωρίς αντάλλαγμα, την κατανόηση που έδειχνε όταν όλοι οι άλλοι έκριναν.
Τότε αρχίζουμε να βλέπουμε καθαρά.
Αλλά η καθαρή ματιά δεν σημαίνει πάντα δεύτερη ευκαιρία.
Γιατί ο άνθρωπος που πληγώθηκε μπορεί να έχει μάθει να ζει χωρίς εμάς. Μπορεί να έχει κουραστεί να περιμένει την αναγνώριση που άξιζε. Μπορεί να έχει επιλέξει να προστατεύσει τον εαυτό του από μια νέα απογοήτευση. Και αυτή η επιλογή δεν είναι εκδίκηση. Είναι αυτοσεβασμός!
Η πραγματική ωριμότητα δεν φαίνεται όταν ζητάμε συγγνώμη επειδή φοβηθήκαμε την απώλεια. Φαίνεται όταν αναγνωρίζουμε την αξία των ανθρώπων όσο τους έχουμε ακόμα δίπλα μας.
Όταν εκφράζουμε ευγνωμοσύνη χωρίς να έχει προηγηθεί κρίση. Όταν φροντίζουμε τις σχέσεις μας πριν φτάσουν στο σημείο της φθοράς.
Οι σημαντικοί άνθρωποι δεν χάνονται ξαφνικά. Συνήθως απομακρύνονται αργά, μέσα από μικρές απογοητεύσεις που συσσωρεύονται και πολλές φορές μας δίνουν περισσότερες ευκαιρίες απ’ όσες αντιλαμβανόμαστε.
Γι’ αυτό, αν υπάρχει κάποιος που στάθηκε δίπλα σου, που σε αγάπησε ειλικρινά, που πίστεψε σε σένα ακόμη και όταν εσύ αμφέβαλλες για τον εαυτό σου, μην περιμένεις να τον χάσεις για να καταλάβεις την αξία του.
Δείξε το σήμερα!
Γιατί η εκτίμηση που εκφράζεται έγκαιρα χτίζει σχέσεις. Η εκτίμηση που έρχεται αργά, συχνά μοιάζει με μετάνοια. Και η μετάνοια, όσο ειλικρινής κι αν είναι, δεν μπορεί πάντα να γυρίσει τον χρόνο πίσω.
Εκτίμησε νωρίς, πριν καταλήξεις να χρειάζεσαι τον άνθρωπο που πλήγωσες. Γιατί η παρουσία κάποιων ανθρώπων είναι δώρο και τα δώρα που θεωρούνται δεδομένα, κάποτε σταματούν να προσφέρονται απλόχερα…
