Γράφει η Φανή Θεοδώρου
Ξέρεις, πάντα είχα μια αδυναμία στα παραμύθια. Όχι γιατί τα πίστευα. Αλλά γιατί με ξεγελούσαν όμορφα. Έχουν μια τέχνη τα ψέματα, όταν είναι καλοστημένα. Σου χαϊδεύουν τον εγωισμό, σε κάνουν να χαμογελάς, σου κλείνουν το μάτι σαν να σου λένε “ξέρω πως δεν τρως κουτόχορτο, αλλά δεν είναι ωραία η ψευδαίσθηση;”
Έτσι κι εσύ, γλυκέ μου παραμυθά. Μου έμαθες κάθε σου στροφή, κάθε σου ψεύτικο λόγο. Κι εγώ; Σε άφηνα να πιστεύεις ότι τα χάφτω όλα. Σου έδωσα σκηνικό, κοινό, και ρόλο στον θίασο που μόνο για πάρτη μου έστησα.
Κι αν έλεγα πως δεν πέρασα καλά, θα ήμουν άδικη. Γιατί, να σου πω την αλήθεια, έχει κάτι το γοητευτικό να βλέπεις κάποιον να προσπαθεί τόσο πολύ να σε πείσει ότι είναι ο ήρωας που έψαχνες. Μόνο που, αγάπη μου, το παραμύθι δεν είχε ποτέ δράκο, κι εγώ δεν ήμουν ποτέ η πριγκίπισσα που χρειαζόταν σωτηρία.
Αλλά, για όσο γούσταρα, σε άφησα να πιστεύεις ότι κερδίζεις. Κι όταν ήρθε η ώρα, έκλεισα το βιβλίο. Όχι γιατί με πόνεσες. Ούτε γιατί σε βαρέθηκα. Αλλά γιατί, όπως κάθε παραμύθι, κάποια στιγμή τελειώνει.
Μόνο που ξέχασες κάτι σημαντικό. Ότι τα παραμύθια πάντα τα επιλέγει εκείνος που τα διαβάζει. Κι εγώ σε διάλεξα, γιατί ήθελα να δω μέχρι πού μπορείς να φτάσεις.
