Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη
Παλιά τα πίστευες όλα.
Τα “θα είμαι εδώ”, τα “δεν θα σε πληγώσω ποτέ”, τα “είσαι ξεχωριστή”.
Έλεγαν κάτι και σου άνοιγε η ψυχή.
Ένα βλέμμα, ένα μήνυμα, μια υπόσχεση – και έμπαινες ολόκληρη.
Τώρα όχι.
Τώρα στέκεσαι αλλιώς.
Με τα μάτια πιο ήσυχα και την καρδιά πιο επιλεκτική.
Δεν είναι ότι έγινες δύσπιστη.
Είναι ότι έμαθες.
Έμαθες πως οι λέξεις είναι εύκολες.
Πως μπορούν να χτιστούν κάστρα από στόματα που δεν έχουν σκοπό να μείνουν.
Πως το “θα κάνω τα πάντα για σένα” έχει ισχύ μόνο μέχρι να χρειαστεί όντως να γίνει κάτι.
Γι’ αυτό και δεν εντυπωσιάζεσαι πια.
Ούτε από ωραία μηνύματα, ούτε από βαρύγδουπες εξομολογήσεις.
Σε κοιτάνε με ένταση κι εσύ σκέφτεσαι:
“Θα είσαι ακόμα εδώ όταν δεν θα γελάω;”
Δεν είναι αδιαφορία.
Είναι προστασία.
Τώρα πια δεν ανοίγεις την καρδιά σου σε όποιον χτυπάει.
Την κρατάς για εκείνον που δεν θέλει απλώς να περάσει, αλλά να μείνει.
Για εκείνον που θα μιλήσει λίγο, αλλά θα πράξει πολύ.
Που δεν θα εξαφανιστεί μόλις δυσκολέψουν τα πράγματα.
Που θα σε διαλέγει ακόμα κι όταν δεν είσαι εύκολη να αγαπηθείς.
Γιατί το “μαζί” δεν χτίζεται με λόγια.
Χτίζεται με διάρκεια.
Με συνέπεια.
Με το “είμαι εδώ” που αποδεικνύεται όταν όλα γύρω μοιάζουν να γκρεμίζονται.
Τώρα πια δεν ζητάς εντυπωσιασμό.
Ζητάς συνέχεια.
Όχι φωτιά για μια νύχτα.
Αλλά φλόγα που δεν καίει – ζεσταίνει.
Και κάπου μέσα σου ξέρεις:
Αυτός που αντέχει να μείνει, είναι κι εκείνος που άξιζε να μπει.
