Γράφει η Βάσω Θεοδωρίδου
Προσπάθησες, πάλεψες για τη σχέση σου, έκανες ό,τι μπορούσες για να κρατήσεις τον άνθρωπο σου κοντά σου.
Αλλά έρχεται και κάποια στιγμή που λες “τέλος, κουράστηκα!”
Ο άνθρωπος που ερωτεύτηκες χάθηκε, έγινε απόμακρος και “ξένος”. Δε σου λέει πια τα προβλήματα του, δεν τρέχει σε σένα να μοιραστεί τη χαρά και τη λύπη του, σε κρατάει σε απόσταση. Και εκεί αρχίζεις να κουράζεσαι.
Εσύ τα δίνεις όλα και εκείνος δεν εκτιμάει τίποτα.
Όχι! Αυτός δεν είναι ο άνθρωπος που σε έκανε πρώτη φορά να γελάσεις με τη ψυχή σου, δεν είναι ο άνθρωπος που χτυπούσε η καρδιά σου σαν τρελή πριν τον συναντήσεις. Τίποτα δεν έμεινε να σου θυμίζει τον άνθρωπο,που πίστεψες πως ήσασταν ένα. Μόνο η μορφή του και σκόρπιες αναμνήσεις έμειναν να προσπαθούν να κρατήσουν τη φλόγα σας αναμμένη. Όμως όχι, όλα είχαν αλλάξει.
Ο έρωτας σας μετατράπηκε σε ξενέρα. Γιατί όταν δίνεις χωρίς να παίρνεις κουράζεσαι,αδειάζεις. Γιατί όταν ο άνθρωπος που πίστεψες για δικό σου αλλάζει συμπεριφορά ξεκινάει και η αντίστροφη μέτρηση της απομυθοποίησης του.
Βλέπεις πλέον τα ελαττώματα του. Δεν εθελοτυφλείς. Βλέπεις τα πράγματα με τα ρεαλιστικά σου μάτια και όχι με τα ερωτευμένα,που βλέπουν μόνο αυτά που θέλουν να δουν.
Και όλα αυτά γιατί;
Γιατί η λύτρωση σου, η ψυχική σου ηρεμία και η αντικειμενική σου κρίση εμφανίζονται ξανά τη στιγμή που ξενερώνεις. Τη στιγμή που κουράζεσαι πια να δίνεις ό,τι καλύτερο έχεις και να λαμβάνεις μόνο αδιαφορία.
Τη στιγμή που αποφασίζεις να δώσεις ό,τι καλύτερο έχεις στον εαυτό σου και όχι σε κάποιον άλλον.
