Ξέρεις, είναι αστείο αν το σκεφτείς. Πόσες φορές είπαμε «αυτή είναι η τελευταία φορά» και μετά από λίγες μέρες ή λίγες ώρες ξαναβρεθήκαμε στον ίδιο φαύλο κύκλο; Εγώ να φωνάζω, εσύ να κλαις, εγώ να φεύγω, εσύ να με κυνηγάς. Και το ανάποδο. Ένας χορός χωρίς μουσική, χωρίς ρυθμό, μόνο σπασμένες λέξεις και υποσχέσεις που ποτέ δεν τηρήσαμε.
Προσπαθήσαμε, δεν λέω. Ξανά και ξανά. Δώσαμε ευκαιρίες, χαρίσαμε συγγνώμες, κλείσαμε τα μάτια μπροστά σε λάθη και αδυναμίες. Και κάθε φορά λέγαμε πως θα τα φτιάξουμε. Θα βρούμε έναν τρόπο. Γιατί; Γιατί φοβηθήκαμε να πούμε την αλήθεια. Ότι αυτό που κάποτε ήταν αγάπη, τώρα είναι μόνο μια συνήθεια που μας κρατάει δέσμιους.
Ξέρεις ποιο είναι το πρόβλημα; Δεν είναι οι καβγάδες. Δεν είναι τα κενά στις κουβέντες μας. Είναι ότι κάποτε γελούσαμε μαζί και τώρα, στη σιωπή, νιώθουμε άγνωστοι. Δυο ξένοι που μοιράζονται το ίδιο παρελθόν αλλά τίποτα από το παρόν.
Ποτέ δεν είχαμε τη δύναμη να πούμε «φτάνει». Ή μήπως την είχαμε και απλά την αγνοήσαμε; Από φόβο για τη μοναξιά; Από ενοχές ότι δεν προσπαθήσαμε αρκετά; Ή μήπως, επειδή στο βάθος πιστεύουμε ακόμα πως μπορεί να σωθεί κάτι;
Αλήθεια, στις πόσες «τελευταίες προσπάθειες» τελειώνει αυτό το παραμύθι; Πόσο ακόμη θα αφήνουμε τα όνειρά μας να σκονίζονται σε ένα συρτάρι;
Είναι ώρα να αποφασίσουμε. Είτε να παλέψουμε πραγματικά, με όλη μας την καρδιά, είτε να αφήσουμε αυτό που κάποτε αγαπήσαμε να φύγει με αξιοπρέπεια. Όχι για εμάς, αλλά για όλα εκείνα που ζήσαμε. Γιατί, στο τέλος, αν κάτι αξίζει να μείνει, είναι ο σεβασμός στο παρελθόν μας.
Ήρθε η ώρα να κλείσουμε το κεφάλαιο ή να το ξαναγράψουμε σωστά. Μαζί ή χώρια. Ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Αλλά όχι άλλες «τελευταίες φορές». Ας είναι αυτή η τελευταία μας.
