Γράφει ο Ανδρέας Φιλίδης
Υπάρχουν εκείνοι που είναι εύκολο να είσαι μαζί τους.
Δεν σε πιέζουν, δεν σε διεκδικούν, δεν σε αναστατώνουν.
Σου λένε “καλημέρα” χωρίς αναμονή για απάντηση.
Αν απαντήσεις, καλώς. Αν όχι, δεν τρέχει τίποτα.
Και υπάρχουν κι οι άλλοι.
Αυτοί που σε κάνουν να χάνεις τον ύπνο σου.
Που τους βλέπεις και θυμάσαι ποιος ήσουν πριν συμβιβαστείς.
Που δεν γίνεται να υπάρξεις αδιάφορος απέναντί τους.
Σε τσακίζουν, αλλά ταυτόχρονα σε ξυπνούν.
Οι πρώτοι είναι εύκολοι.
Μπορείς να περάσεις καλά μαζί τους.
Δεν σε ραγίζουν.
Αλλά δεν σε αλλάζουν ούτε χιλιοστό.
Οι δεύτεροι είναι αλλιώς.
Σε σπάνε και σε ξαναχτίζουν.
Σε θυμώνουν και σε λυτρώνουν.
Σε πάνε εκεί που φοβόσουν να πας.
Δεν είναι εύκολο να είσαι μαζί τους.
Αλλά είναι αδύνατο να ζήσεις χωρίς αυτούς.
Κι είναι φορές που αναρωτιέσαι:
Τι είναι καλύτερο; Η ηρεμία χωρίς αλήθεια ή η φουρτούνα με όλα της;
Γιατί η ηρεμία των εύκολων κρατά μέχρι να νιώσεις ότι δεν έχει τίποτα για να παλέψεις.
Και η δυσκολία των άλλων… κρατά όσο αντέχεις την ένταση. Την αλήθεια. Το βάθος.
Δεν μπορείς να κρατήσεις και τα δύο.
Πρέπει να διαλέξεις.
Κι αν με ρωτάς,
διάλεξε εκείνον που δεν αντέχεις να χάσεις.
Όχι αυτόν που είναι απλός στην καθημερινότητα,
αλλά εκείνον που, χωρίς αυτόν, η καθημερινότητα δεν έχει καμία σημασία.
Κάποιοι άνθρωποι έρχονται για να περάσει η ώρα.
Και κάποιοι, για να αλλάξει ολόκληρη η ζωή σου.
Οι πρώτοι σε ανακουφίζουν.
Οι άλλοι σε λυτρώνουν.
Και η λύτρωση δεν είναι ποτέ εύκολη.
Αλλά είναι η μόνη που μένει.
