Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Πώς να μη σ΄ αγαπάω εγώ εσένα αγάπη μου;
Που όταν οι άλλοι με πέταγαν, εσύ με μάζευες.
Όταν οι άλλοι με σταύρωναν, εσύ έστεκες βουρκωμένη κάτω από τον σταυρό μου, με κοίταζες με εκείνα τα μεγάλα υπέροχα σου μάτια και μου φώναζες, “σε ικετεύω, άντεξε, μη μου πεθάνεις”!
Όταν οι άλλοι με εγκατέλειπαν και με χλεύαζαν, εσύ μου ούρλιαζες ανάμεσα απ΄ τον όχλο, “μην τους ακούς αγάπη μου, πιστεύω εγώ σε εσένα”!
Πώς να μην σε αγαπάω εσένα;
Που όταν οι κριτές μου με γέμιζαν με αμέτρητες πληγές, εσύ ξέμπλεκες τα κατάξανθα μαλλιά σου και μου σκούπιζες το αίμα μου.
Όταν οι άλλοι μου αλλάζανε το όνομα μου, εσύ τους θύμιζες ποιος είμαι και πως στα αλήθεια με λένε.
Όταν οι σκοτεινιασμένοι, μου γεμίζανε τον ουρανό μου με το γκρίζο τους και μου εξαφάνιζαν τους ήλιους μου, εσύ γινόσουν ήλιος ολοφώτεινος και με ζέσταινες σωτήρια και γλυκά.
Πώς να μην σ΄ αγαπάω μάτια μου;
Που όταν οι άλλοι στηλίτευαν τον τάφο μου, εσύ τους έδιωχνες για να με αφήσουνε επιτέλους ήσυχο.
Όταν οι άλλοι με σκέπαζαν με χώμα, εσύ έσκαβες με τα νύχια σου για να έχω οξυγόνο.
Κι όταν όλοι οι άλλοι κοιμότανε ήσυχοι που επιτέλους τα καταφέραν να με σκοτώσουνε, εσύ περίμενες με υπομονή κι αγάπη την ανάσταση μου.
Πώς να μην σ΄ αγαπάω, μου λες;
Που όταν οι άλλοι μετρούσανε τα αργύρια της προδοσίας μου, εσύ μετρούσες μια μια τις ώρες για να ‘ερθω…
Να ΄μαι λοιπόν αγάπη μου, εδώ μπροστά σου είμαι, ήρθα κι είμαι ολότελα δικός σου!
Πώς μπορώ να μην σ΄ αγαπώ εγώ εσένα ρε γαμώτο;
Που έγινες μάνα μου, σχεδόν από το πουθενά, όταν με διέλυε η μοναξιά και η ορφάνια μου!
