Γράφει η Μαρία Κυπραίου
Σε κοίταξα μέσα από το τζάμι στο σταματημένο τρένο. Ήσουν απέναντι, σε άλλο τρένο. Με κοίταξες και εσύ. Ξέραμε από την αρχή πως όλο αυτό δεν θα βγει πουθενά. Ξέραμε πως οι δρόμοι μας θα ήταν πάντα αντίθετοι όμως επιλέξαμε να το δοκιμάσουμε, να το προσπαθήσουμε. Δεν βγήκε και αυτό είναι κάτι από το τίποτα. Μάλλον. Φαντάσου να έμενες απωθημένο! Ποιος άραγε να είναι ο επόμενο σταθμός μου; Θα κατέβω ή θα παραμείνω μέσα στο τρένο;
Εσύ; Που θα πας μετά από εδώ;
Μακάρι να είχα τις απαντήσεις. Όμως από την άλλη τι να τις κάνω τις απαντήσεις όταν δεν είσαι εδώ να το ζητήσουμε μαζί; Όταν δεν μπορούμε να ανταλλάξουμε μισή ματιά έστω στα κρυφά;
Τώρα βλέπω το βλέμμα σου να χάνεται, στο απέναντι βαγόνι και σκέφτομαι, τι θα γινόταν άραγε αν παραμέναμε στο ίδιο τρένο;
Πώς θα έμοιαζε η ζωή αν δεν χρειαζόταν να είμαστε επιβάτες άλλων συρμών;
