Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
«Πάνω από όλους, μα κάτω από εκείνον», έγραψε κάποτε η Μαλβίνα.
Κι εκείνη πέρασε τη ζωή της αναζητώντας αυτόν τον έναν. Όχι τον καλύτερο, τον ομορφότερο, τον πιο επιτυχημένο. Τον έναν που θα μπορούσε να σταθεί απέναντί της χωρίς να προσπαθήσει να τη μικρύνει. Που δεν θα τρόμαζε από το μυαλό της, τη γλώσσα της, την ανεξαρτησία της. Που θα άντεχε να τη δει όπως πραγματικά ήταν, χωρίς να ζητήσει εκπτώσεις στον χαρακτήρα της.
Γιατί είναι εύκολο να λες πως θέλεις μια δυνατή γυναίκα. Μέχρι να τη συναντήσεις. Μέχρι να διαπιστώσεις πως έχει άποψη, επιθυμίες, αντιρρήσεις. Πως δεν εντυπωσιάζεται με τη θέση σου, δεν εξαγοράζεται με την προσοχή σου και δεν θεωρεί προνόμιο το γεγονός πως τη διάλεξες.
Κι όμως, αυτή η γυναίκα θέλει να παραδοθεί. Να ερωτευτεί τόσο, ώστε να πάψει για λίγο να υπολογίζει τις συνέπειες. Να κοιτάξει έναν άντρα και να σκεφτεί πως, ναι, αυτόν τον θέλει πάνω από τον εγωισμό της. Πάνω από τις άμυνές της. Πάνω από την ανάγκη της να έχει πάντα τον τελευταίο λόγο.
Όχι πάνω από την αξιοπρέπειά της. Εκεί τελειώνει ο έρωτας και αρχίζει η ανοησία.
Το «κάτω από εκείνον» δεν είναι υποταγή. Είναι η πιο επικίνδυνη πολυτέλεια μιας γυναίκας που έμαθε να στέκεται μόνη της. Να βρει κάποιον μπροστά στον οποίο δεν χρειάζεται να αποδείξει απολύτως τίποτα.
Κάποιον που δεν θα εκμεταλλευτεί το γεγονός πως τον θέλει τόσο.
Γιατί μια τέτοια γυναίκα δεν ψάχνει αφεντικό. Ούτε σωτήρα. Ούτε έναν ακόμη άντρα που θα της εξηγήσει πόσο δύσκολη είναι.
Ψάχνει εκείνον που θα μπορούσε να την κάνει να χαμηλώσει τα όπλα της χωρίς να φοβηθεί πως θα την πυροβολήσει.
Και μέχρι να τον βρει, θα συνεχίσει να στέκεται πάνω από όλους.
Όχι από αλαζονεία.
Από έλλειψη εκείνου του ενός.
