Γράφει η Ρόη Καπετάνου
Κάνουν πολλή φασαρία οι ανασφαλείς καρδιές. Θέλουν επιβεβαίωση, ζητούν συνέχεια λόγια, στήνουν σκηνικά για να δουν αν θα μείνεις. Δεν αγαπούν στ’ αλήθεια· φοβούνται. Και όταν ο φόβος φοράει τη μάσκα του έρωτα, γίνεται θόρυβος που σου τρυπάει το μυαλό.
Οι ανασφαλείς καρδιές δεν χορταίνουν ποτέ. Ό,τι κι αν τους δώσεις, θα ζητήσουν κι άλλο. Όσα κι αν αποδείξεις, θα αμφισβητήσουν ξανά. Δεν ψάχνουν την αλήθεια· ψάχνουν να καλύψουν το κενό τους. Και το κενό δεν γεμίζει με αγάπες μισές, ούτε με αγγίγματα που δίνονται από υποχρέωση.
Η αληθινή αγάπη δεν φωνάζει· είναι σίγουρη. Δεν χρειάζεται κάθε μέρα όρκους, ούτε ελέγχους. Δεν σε κρατάει με εκβιασμούς, αλλά με την αλήθεια της. Εκείνος που ξέρει ποιος είναι και τι θέλει, δεν θα σου κάνει τη ζωή πεδίο μάχης. Θα σου την κάνει λιμάνι.
Το πρόβλημα είναι πως πολλοί μπερδεύουν τη φασαρία με το πάθος. Νομίζουν πως όσο πιο δυνατά ακούγεται, τόσο πιο αληθινό είναι. Μα ο έρωτας δεν μετριέται σε καβγάδες και ζηλοτυπίες. Μετριέται στη σιωπή που δεν σε τρομάζει, στο βλέμμα που σου λέει «είμαι εδώ» χωρίς καμία φανφάρα.
Κάνουν φασαρία οι ανασφαλείς καρδιές γιατί δεν έμαθαν να αγαπούν, μόνο να κατέχουν. Και η κατοχή δεν είναι ποτέ αγάπη· είναι φυλακή. Αν βρεθείς μπροστά σε τέτοια καρδιά, φύγε. Γιατί όσο μένεις, τόσο θα μικραίνεις κι εσύ.
Κράτα κοντά σου εκείνους που ξέρουν να αγαπούν χωρίς θόρυβο. Εκείνους που δεν σε μετρούν, δεν σε δοκιμάζουν, δεν σε φυλακίζουν. Οι σίγουρες καρδιές είναι ήρεμες. Και η ηρεμία τους, είναι η μεγαλύτερη απόδειξη.
