Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Ο έρωτας κι ο έλεγχος δεν μπόρεσαν ποτέ να συνυπάρξουν. Όχι γιατί δεν προσπάθησαν, αλλά γιατί μιλούν διαφορετικές γλώσσες. Ο έρωτας θέλει άνοιγμα. Ο έλεγχος θέλει σύνορα. Ο έρωτας ζητά ρίσκο. Ο έλεγχος ζητά ασφάλεια. Κι όταν συναντιούνται, κάτι σπάει.
Το βλέπεις από νωρίς. Στο βλέμμα που ρωτά «πού ήσουν;» αντί για «πώς ήσουν;». Στο μήνυμα που μετρά χρόνο και όχι λαχτάρα. Στο άγγιγμα που δεν αφήνεται, που τσεκάρει, που κρατά σημειώσεις. Εκεί ο έρωτας αρχίζει να μαζεύεται. Όχι γιατί δεν υπάρχει, αλλά γιατί δεν αντέχει να ανακρίνεται.
Ως άντρας, το έμαθα δύσκολα. Νόμιζα πως ο έλεγχος είναι φροντίδα. Πως αν κρατάς κοντά, δεν χάνεις. Πως αν προβλέπεις, προστατεύεις. Λάθος. Ο έρωτας δεν θέλει οδηγίες χρήσης. Θέλει χώρο. Να αναπνεύσει. Να κάνει λάθος. Να επιστρέψει από επιλογή, όχι από φόβο.
Ο έλεγχος γεννιέται από ανασφάλεια. Ο έρωτας πεθαίνει από αυτήν. Γιατί όταν προσπαθείς να κρατήσεις κάποιον με σφιχτή γροθιά, το μόνο που καταφέρνεις είναι να τον κάνεις να γλιστρήσει. Κι όταν φύγει, δεν φταίει η αγάπη που δεν ήταν αρκετή. Φταίει η ελευθερία που δεν δόθηκε ποτέ.
Ο έρωτας θέλει εμπιστοσύνη. Όχι αποδείξεις. Θέλει παρουσία. Όχι επιτήρηση. Θέλει να ξέρει ότι μπορεί να φύγει και να μείνει. Όχι ότι πρέπει. Κι εκεί είναι η λεπτή γραμμή που χωρίζει το «μαζί» από το «κρατάω».
Ο έρωτας κι ο έλεγχος δεν μπόρεσαν ποτέ να συνυπάρξουν.
Διάλεξε.
Ή θα αγαπάς ελεύθερα ή θα ελέγχεις μόνος.
Και τα δύο, δεν γίνεται.
