Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης
Ξενέρωμα. Όχι το θεαματικό, το δραματικό, εκείνο που κάνει θόρυβο. Το άλλο. Το ύπουλο. Όταν όλα είναι συμπαθητικά αδιάφορα. Όταν τίποτα δεν σε ενοχλεί, αλλά τίποτα δεν σε τραβάει κιόλας. Όταν δεν έχεις λόγο να φύγεις, αλλά ούτε λόγο να μείνεις. Κι αυτό, πίστεψέ με, είναι το πιο επικίνδυνο σημείο.
Δεν τσακώνεστε. Δεν φωνάζετε. Δεν σπάει τίποτα. Απλώς… δεν συμβαίνει τίποτα. Οι κουβέντες περνάνε από πάνω σας χωρίς να αφήνουν σημάδι. Τα βλέμματα δεν μένουν. Τα αγγίγματα γίνονται συνήθεια, όχι ανάγκη. Και λες «καλά είμαστε». Μα αυτό το «καλά» δεν σε σηκώνει απ’ την καρέκλα. Δεν σου κόβει την ανάσα. Δεν σε κάνει να θες να πεις «μείνε».
Ξενέρωμα είναι όταν γελάς, αλλά δεν γεμίζεις. Όταν αγκαλιάζεις, αλλά δεν κουμπώνεις. Όταν μοιράζεσαι το κρεβάτι, αλλά όχι τον ενθουσιασμό. Όταν όλα είναι ευγενικά, ήρεμα, σωστά. Και τόσο λάθος για σένα. Γιατί εσύ δεν γεννήθηκες για το «συμπαθητικό». Γεννήθηκες για το «με νοιάζει». Για το «θέλω». Για το «δεν μπορώ χωρίς αυτό».
Το χειρότερο δεν είναι ότι δεν πονάς. Είναι ότι δεν νιώθεις. Δεν θυμώνεις. Δεν ζηλεύεις. Δεν λαχταράς. Κι αρχίζεις να αναρωτιέσαι αν εσύ άλλαξες ή αν απλώς βολεύτηκες. Αν ωρίμασες ή αν συμβιβάστηκες. Γιατί άλλο η ηρεμία κι άλλο η απάθεια. Κι άλλο η σταθερότητα κι άλλο το ξενέρωμα.
Ξενέρωμα είναι να ζεις κάτι που δεν σε αδειάζει, αλλά ούτε σε γεμίζει. Και κάποια στιγμή το καταλαβαίνεις. Δεν θες δράματα. Θες παλμό. Θες ένταση. Θες εκείνο το κάτι που δεν είναι ασφαλές, αλλά είναι αληθινό.
Γιατί όταν όλα είναι συμπαθητικά αδιάφορα, δεν χάνεις τον άλλον. Χάνεις εσένα. Και αυτό δεν το αντέχεις για πολύ.
