Γράφουν οι Γιώργος Καραγεώργος και Ματίνα Νικάκη
Εκείνος:
Γενικά, είμαι ένας φαινομενικά ήσυχος άνθρωπος.
Ειδικά, αν νιώσω, γίνομαι ανήσυχος.
Γενικά, δεν δημιουργώ, δεν προκαλώ κι αποφεύγω τις εντάσεις.
Παρ΄ όλα αυτά, ειδικά, κάποιες φορές και κάποιες στιγμές, την γουστάρω την ένταση, την θέλω, την αναζητάω.
Γενικά, είμαι ένας εγωίσταρος.
Ειδικά, τον χάνω τον εγωισμό μου, το πετάω το εγώ μου και βάζω μπροστά το εμείς.
Γενικά, αγαπάω πολύ την μοναχικότητα μου.
Από την άλλη, ειδικά, όταν ερωτεύομαι, δεν αντέχω ούτε λεπτό χωρίς την γυναίκα μου.
Γενικά, μιλάω από ελάχιστα έως καθόλου.
Ειδικά, μιλάω ακατάπαυστα όταν έχω για θέμα το “μαζί” και το για “πάντα”.
Γενικά, σου λέω, είμαι περίεργος, αχαρτογράφητος, δύσκολος και μυστήριος άνθρωπος.
Ειδικά όμως, όταν το αισθάνομαι κι αν το κερδίσεις, είμαι βιβλίο ορθάνοιχτο, για να έρθει εκείνη η μία μου και να με ξεψαχνίσει, να με διαβάσει, να με απολαύσει…
Κατάλαβες τι έχεις καταφέρει λοιπόν κορίτσι μου;
Κατάφερες αυτό το γενικά μου να το κάνεις ειδικά, να είσαι εσύ το ειδικά μου!
Εκείνη:
Τα ακούω όσα μου λες για σένα και δεν θα σου μιλήσω για τα γενικά ούτε τα ειδικά τα δικά μου. Στα δικά σου θα μείνω αλλά θα στα πω με άλλα λόγια.
Με τα μάτια τα δικά μου θα σου πω πώς σε βλέπω, πώς σε γνώρισα αλλά και πόσο χαίρομαι που έχεις γίνει αυτός που ήθελες πάντα να ήσουν.
Τα θέλω σου που από πολύ νωρίς έχασες, έβαλες στην άκρη κι εθαψες φροντίζοντας το καλό των άλλων. Αφήνοντας εσένα πίσω, τελευταίο πάντα.
Τον άντρα που είχε τόσα να πει, αλλά δεν έβρισκε γυναίκες να τον ακούσουν.
Το ” κάθαρμα ” που διψούσε για περιπέτειες, αλλά δεν έβρισκε ποτέ του σύμμαχο.
Τον δοτικό και τρυφερό σύντροφό , που δίπλα του βρίσκονταν αχόρταγες τελικά ψυχές.
Το συνοδοιπόρο που δεν κουράζεται ποτέ να κρατάει το χέρι της γυναίκας του.
Τον άνθρωπο που είχε παραμελήσει τις επιθυμίες του , γιατί ποτέ δεν ένοιαξε καμία πώς νιώθει.
Κι είναι τόσο σπουδαίο τελικά να νοιάζονται για το πώς νιώθεις γαμωτο.
Είμαι ευτυχισμένη όταν είσαι ο εαυτός σου, όταν τα μάτια σου γελούν, όταν δίπλα μου ηρεμείς. Αισθάνομαι νικήτρια που χάρη σ’ εμένα ζεις ξανά, που έτσι όπως σε ζω εγώ δεν σε έχει ζήσει καμία άλλη!
