Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης
Ο έρωτας ήταν εκεί. Ορμητικός, ακατέργαστος, ανεξέλεγκτος. Δεν μας άφηνε χώρο να σκεφτούμε, να πάρουμε ανάσα, να δούμε πιο καθαρά.
Σε κοιτούσα και δεν υπήρχε τίποτα άλλο. Σου χαμογελούσα και ξεχνούσα όλα όσα με φόβιζαν. Σε άγγιζα και νόμιζα πως αυτό αρκεί.
Κι όμως… κάτι πήγε λάθος.
Γιατί ο έρωτας από μόνος του δεν αρκεί. Γιατί το «σε θέλω» είναι δυνατό, αλλά όχι αρκετά για να χτίσει θεμέλια. Γιατί όταν οι μέρες περνούσαν και τα κορμιά μας ξεθύμαιναν, κάτι άρχισε να λείπει.
Δεν μάθαμε να αγαπιόμαστε.
Δεν μάθαμε να αντέχουμε ο ένας τον άλλον στις σιωπές. Δεν μάθαμε να ακούμε ο ένας τον άλλον χωρίς να περιμένουμε τη σειρά μας να μιλήσουμε. Δεν μάθαμε να φροντίζουμε, να χωράμε ο ένας στη ζωή του άλλου, όχι μόνο στο κρεβάτι.
Κάναμε έρωτα με πάθος, αλλά δεν ξέραμε να κάνουμε υπομονή.
Λατρέψαμε την ένταση, αλλά δεν ξέραμε να ησυχάζουμε μαζί.
Θέλαμε να κατακτήσουμε ο ένας τον άλλον, αλλά δεν σκεφτήκαμε ποτέ αν μπορούμε να συνυπάρξουμε πραγματικά.
Και κάπως έτσι, ο έρωτας έσβησε. Γιατί ο έρωτας, όταν δεν γίνεται αγάπη, είναι καταδικασμένος να χαθεί. Σαν πυροτέχνημα. Φωτίζει, εντυπωσιάζει, αλλά κρατάει λίγο.
Τι πήγε λάθος;
Ίσως το ότι νομίσαμε πως το «σε θέλω» αρκεί. Ίσως το ότι πιστέψαμε πως η έλξη θα μας κρατήσει μαζί, ακόμα κι όταν δεν θα είχαμε τίποτα να πούμε.
Ίσως απλά δεν ήμασταν αυτοί που μπορούσαν να αγαπηθούν.
Και το πιο αστείο; Ακόμα σε σκέφτομαι. Ακόμα αναρωτιέμαι πώς θα ήταν αν είχαμε μάθει να αγαπιόμαστε. Αν δεν μας είχε φάει η φωτιά του έρωτα πριν προλάβει να γίνει κάτι πιο μεγάλο.
Αλλά να σου πω κάτι;
Ο έρωτας χωρίς αγάπη είναι σαν σπίρτο στη βροχή. Όσο κι αν καίει, κάποια στιγμή θα σβήσει.
