Γράφει ο Χάρης Αναστασίου
Μην κοροϊδευόμαστε. Δεν ήμασταν ποτέ κάτι πραγματικό. Όσο κι αν θέλαμε να το πιστέψουμε, όσο κι αν παλέψαμε να το σώσουμε, αυτό που είχαμε ήταν απλά μια πρόβα. Ένα σχεδόν. Μια ψευδαίσθηση του «μαζί» που ούτε εμείς οι ίδιοι δεν πιστέψαμε ποτέ στ’ αλήθεια.
Προσπαθήσαμε, δεν λέω. Δώσαμε χρόνο, ενέργεια, κομμάτια του εαυτού μας. Αλλά το «μαζί» δεν είναι μόνο πάθος και όνειρα. Είναι συνήθεια, καθημερινότητα, συνεννόηση. Κι εμείς; Ήμασταν καλοί στις εκρήξεις, αλλά όχι στη ρουτίνα. Καλοί στις αρχές, αλλά ανίκανοι να συνεχίσουμε.
Θυμάσαι πώς ξεκινήσαμε; Με εκείνη τη φλόγα που καίει τα πάντα. Με φιλιά που έκλεβαν ανάσες, με υποσχέσεις που δεν προλάβαμε να δούμε αν ήταν αληθινές. Ζούσαμε για το σήμερα, χωρίς να σκεφτούμε το αύριο. Και κάπου εκεί, στην πορεία, άρχισε να φαίνεται η αλήθεια.
Δεν ξέραμε πώς να είμαστε «μαζί». Όχι πραγματικά. Ήμασταν δύο άνθρωποι που έψαχναν απεγνωσμένα να γεμίσουν τα κενά τους ο ένας με τον άλλον. Δύο άνθρωποι που νόμιζαν ότι η αγάπη είναι αρκετή. Δεν είναι. Χρειάζεται υπομονή, θυσίες, τη δύναμη να σταθείς δίπλα στον άλλον ακόμα κι όταν δεν είσαι στα καλύτερά σου.
Εμείς, όμως, κάναμε μόνο πρόβες. Μια παράσταση που δεν παίχτηκε ποτέ. Φοβηθήκαμε. Ή μήπως κουραστήκαμε; Μπορεί και τα δύο. Ό,τι κι αν ήταν, δεν είχε σημασία στο τέλος. Το «μαζί» μας ήταν κάτι δανεικό, κάτι που δεν ανήκε πραγματικά σε κανέναν από τους δυο μας.
Δεν μετανιώνω. Δεν θα πω ποτέ ότι δεν άξιζε. Γιατί, έστω και για λίγο, έμαθα πώς είναι να θέλεις κάποιον τόσο πολύ που να πονάει. Αλλά και πώς είναι να καταλαβαίνεις ότι δεν μπορείς να μείνεις, γιατί ο δρόμος που χαράζετε δεν οδηγεί πουθενά.
Μια πρόβα του «μαζί» ήμασταν, λοιπόν. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Και ίσως, στο τέλος της ημέρας, αυτό να είναι αρκετό. Γιατί κάποιες πρόβες δεν είναι για να γίνουν παράσταση. Είναι για να σου δείξουν τι θέλεις πραγματικά. Ή τι δεν μπορείς να έχεις.
