Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου.
“Θα είμαι δίπλα σου” μου λες κι εγώ χαμογελάω..
Δεν είναι πως δεν σε πιστεύω, είναι που έχω ακούσει την κασέτα τόσες φορές που μπορώ να δω την συνέχεια από τώρα.
Και γιατί το κάνω τότε;
Για έναν πολύ απλό λόγο.. Γιατί σου δίνω την ευκαιρία να με εκπλήξεις.
Σου δίνω την ευκαιρία να με βγάλεις λάθος.
Σε ακούω με προσοχή και ξέρω πως θα το θελες μα δεν θα το κάνεις στο τέλος.
Είναι μεγάλη κουβέντα το “εδώ” και μεγάλο ρίσκο το “ότι κι αν γίνει” κι οι άνθρωποι ξέρουν το “όσο”..
Όσο εξυπηρετείς τον εγωισμό μου.
Όσο βολεύεις τα θέλω μου.
Όσο υπάρχεις στις ανάγκες μου.
Κι εγώ για καιρό τα δεδομένα τα κοιτώ κατάματα και τα διαβάζω πίσω από τις γραμμές.
Πίσω από τα δεδομένα.
Ξέρεις ποιο είναι το κλειδί σε όλα αυτά;
Να λες “δεν πειράζει”..
Όταν δίνεις συνειδητά ξέρεις και το ρίσκο σου.
Για χρόνια ολόκληρα μάθαμε να δίνουμε, να δινόμαστε, να παραδινόμαστε και να το κάνουμε τόσο ολοκληρωτικά που δεν έμενε χρόνος για να καταλάβεις πως σε αυτό το παιχνίδι του “δούναι και λαβείν” των σχέσεων μόνο έδινες.
Κι όσο έδινες, άδειαζες.
Και μπορεί να νόμιζες πως κάτι παίρνεις, μα ήταν ψευδαίσθηση.
Κι έρχεται και η στιγμή που ξεκινάς για ακόμη μια επανεκκίνηση.
Άλλη μια φορά τα τερματίζεις όλα, τα μηδενίζεις όλα και τα πας από την αρχή!
Χωρίς όρους, χωρίς όρια, χωρίς υποσημειώσεις, χωρίς κανόνες και συμβόλαια τυπικά και άτυπα.
Μα πάνω από όλα, χωρίς λόγια.
Χωρίς πολλά λόγια, μόνο με πράξεις.
Μόνο με ματιές που γίνονται πράξη. Όχι άλλες υποσχέσεις.
Όχι άλλα “μαζί” που θα είναι “μαζί αν..”, “μαζί μέχρι..”, “μαζί εφόσον…”
Χρόνο και χώρο στην ζωή σου, να δινεις σε εκείνους που το μετά το “μαζί”, βάζουν τελεία και παύλα.
Αλλιώς… να κοιτάς με θάρρος το ρίσκο και να βουτάς μέσα του με θάρρος και μάτια ανοιχτά.
LoveLetters
