Ακούω, ακόμη, εκείνα τα λόγια, πνιγμένα από τα δάκρυα της να ηχούν σπαραχτικά στα αυτιά μου. Κι είναι λόγια γεμάτα από το παράπονο της, από τη θλίψη και από την αδικία που σαν μαχαίρια της τρυπούν την καρδιά. Σαν τα μαχαίρια που της μπήγονται κάθε φορά στο στήθος, όταν εκείνη, το παιδί της, την αποκαρδιώνει κάθε φορά που προσπαθεί να την πλησιάσει.
Πονάει αυτή η μάνα, πονάει πολύ. Κι είναι ο πόνος της πόνος που κατατρώει την ψυχή της, πόνος που ξεσκίζει με λύσσα τα σωθικά της, πόνος που καταδυναστεύει όλη της τη χαρά, όλη της την αγάπη, εκείνη την ατελείωτη αγάπη που τρέφει για το σπλάχνο της από τη στιγμή που έμαθε για την ύπαρξη του.
Κι εγώ; Εγώ δεν ξέρω πώς να της συμπεριφερθώ, τι να της πω δεν ξέρω. Στεναχωριέμαι πολύ για αυτή τη μάνα, που ανοίγει την ψυχή της σε μένα και εγώ δεν ξέρω τι να της πω. Γιατί ότι και να της πω δεν θα την βοηθήσει. Το ξέρω. Τίποτε δεν μου φαίνεται άξιο για να απαλύνει τον πόνο της ψυχής της.
Ετούτη η μάνα νιώθει πως το παιδί της την ποδοπατά. Νιώθει πως δεν την σέβεται Δεν την εκτιμά. Δεν την αγαπά. Μια παρείσακτη είναι για το παιδί της. Μια μάνα που απλώς υπάρχει για να μπορεί να λέει εκείνο πως απλά έχει μάνα. Το παιδί της, το σπλάχνο της, που τόσο αγαπά το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να την προσβάλλει συνεχώς και αδιακρίτως είτε είναι μόνοι τους είτε μπροστά σε τρίτους. Τα μαχαίρια βγαίνουν και πετσοκόβουν την ψυχή χωρίς δισταγμό.
«Τι της έκανα πια;! Τι;! Γιατί μου φέρεται έτσι;! Εγώ πάντα, πάντα προσπαθούσα από μικρή που ήτανε για το καλό της, κι αυτή τίποτα να μην εκτιμά. Τίποτα!» μου αποκρίνεται δυνατά μες τους λυγμούς της. «Μα εγώ την αγαπώ» συνεχίζει «ότι κι αν μου λέει ότι κι αν κάνει πάντα θα την αγαπώ. Είναι τα παιδί μου» αποκρίνεται και με κοιτάζει με τα βουρκωμένα της μάτια.
Τη συμπονώ αυτή τη μάνα. Δεν μπορώ να την καταλάβω αλλά είμαι εκεί και την ακούω. Κι αυτό την κάνει να νιώθει κάπως καλύτερα πιστεύω. Θέλει κάπου να ξεσπάσει, να αφήσει όλο το φαρμάκι να βγει από την ψυχή της. «Δηλητήριο είναι τα λόγια της, δηλητήριο» κι εγώ απομένω να την κοιτάζω και η σκέψη μου να τρέχει σε εκείνην στην κόρη της.
Ίσως κι εκείνη από τη μεριά της να έχει τα δίκια της δεν ξέρω ίσως κι εκείνη κάποιο παράπονο να έχει που βασανίζει την καρδιά της, ή κάποιον καημό που η μάνα δεν γνωρίζει. Πολλές φορές μέσα στα νεύρα μας φτάνουμε σε σημείο να ξεσπάμε στους δικούς μας ανθρώπους και είναι μεγάλο λάθος αυτό.
Η σκέψη μου τρέχει και στους δικούς μου γονείς. Ξέρω κι εγώ πως κάποιες φορές συμπεριφέρθηκα άσχημα. Φώναξα και είπα κουβέντες που δεν έπρεπε να ειπωθούν. Όλοι μας, όμως, έχουμε κάποιες «κακές» στιγμές. Ξεσπάσματα ακραία δίχως κανέναν σοβαρό λόγο.
Για αυτό καλό είναι όταν συμβαίνει αυτό πρώτα να τα βρίσκουμε με τον εαυτό μας, κι αφότου ηρεμούμε να συναντάμε ανθρώπους που δεν φταίνε σε τίποτα να πληρώνουν τα δικά μας νεύρα. Και ειδικά τους γονείς μας που έχουν περάσει τόσα για να μας μεγαλώσουν.
Μπορεί να μεγαλώσαμε και να ανοίξαμε τα δικά μας φτερά και να πετάμε μόνοι πια μα δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ ποιος μας έμαθε να πετάμε. Κάποτε ήταν οι δικές τους φτερούγες εκείνες που μας σκέπαζαν και νιώθαμε ασφαλείς, κάποτε ήτανε τα δικά τους χνώτα που νιώθαμε το βράδυ στο σβέρκο όταν μας είχανε αγκαλιά για να κοιμηθούμε γλυκά.
Μεγαλώνουμε και μαζί μας μεγαλώνουν κι αυτοί. Σε λίγο καιρό εκείνοι θα γίνουν παιδιά και θα αποζητούν τη φροντίδα και τη ζεστασιά. Μην τους τη στερήσετε τότε. Θα υπάρξουν στιγμές που θα έχουν απόλυτη ανάγκη την αγάπη σας. Να είστε εκεί όπως ήταν κι αυτοί τόσα χρόνια για εσάς.
