Γράφει η Νατάσσα Σπύρου
Τώρα που τελειώσαμε και ξεκαθαρίσαμε όλη αυτή τη θολούρα που μας έπνιγε τόσο καιρό, κάτσε να τα πούμε. Να κάνουμε μια κουβεντούλα εμείς οι δυο. Να πούμε αλήθειες και να βάλουμε τα όρια σε νέους χάρτες. Να ανακαλύψουμε αν μπορούμε να ξεπεράσουμε όλα όσα μας πλήγωσαν και να κατανοήσουμε τι ακριβώς έφταιξε και φτάσαμε εδώ.
Θα ξεκινήσω πρώτη γιατί πάντα μου άρεσε να έχω τον πρώτο λόγο. Θα ξεκινήσω λέγοντας σου πως εγώ ποτέ δεν περίμενα τα «μακάρι» να γίνουν «επιτέλους», και αυτό είναι και η διαφορά μας. Για να είμαι ακριβής μια από τις πολλές διαφορές μας. ‘Όμως στην τελική αυτές οι διαφορές είναι που ενώνουν, και όχι που χωρίζουν. Έμαθα να σέβομαι τον χαρακτήρα και τα ελαττώματα αυτού που διάλεξα να έχω στη ζωή μου.
Δεν μπήκα ποτέ στην λογική του κάνω υπομονή για να αλλάξω αυτόν που μόνη μου διάλεξα. Ποτέ δεν ξεστόμισα το «αχ μακάρι». Ποτέ δεν φαντασιώθηκα το τέλειο σενάριο, αυτό που θα με βόλευε και θα ζούσα σαν μια ευτυχισμένη πριγκίπισσα στο πλάι σου. Μα δεν πιστεύω στα παραμύθια! Μην το ξεχνάς. Μαζί σου δεν θέλησα να ζήσω το παραμύθι, μόνο την πραγματικότητα όσο σκληρή και αν ήταν.
Δεν μπήκα καν λοιπόν στην λογική του να σε αλλάξω, ή του να περιμένω το «αχ μακάρι» να γίνει «επιτέλους». Έτσι θα έχανα πολύτιμο χρόνο από την ζωή μου ή καλύτερα από την ζωή μας αφού ζούμε μαζί την κάθε στιγμή. Ένα και ένα κάνουν δύο. Νόμος απαράβατος και εγώ μεγάλη του θαυμάστρια. Είτε μου αρέσει λοιπόν και θέλω και μπορώ να είμαι μαζί σου, είτε όχι και απλά φεύγω.
Και η αγάπη; Τι ρόλο παίζει θα ρωτήσεις και με το δίκιο σου. Μα φυσικά τον μεγαλύτερο και τον πιο σημαντικό. Όταν είναι αληθινή και ανιδιοτελής τότε απλά κάνεις ότι σου περιέγραψα πριν λίγο. Αποδέχεσαι, και αποφασίζεις να μείνεις. Δεν επιβάλεις τίποτα διότι δεν χρειάζεται.
Μην με ψάξεις λοιπόν σε καμιά ακρογιαλιά να κάθομαι με ύφος λυπημένο. Μη με ψάξεις σε κανένα παγκάκι στο πάρκο να κοιτώ ψηλά και να περιμένω στωικά τι θα αποφασίσει η μοίρα για μένα. Εγώ αγάπη μου την μοίρα μου την φτιάχνω μόνη μου. Κομμάτι κομμάτι συμπληρώνω το πάζλ της ζωής μου και αποφασίζω αν μπορώ να σε χωρέσω μέσα σ’ αυτό. Έτσι όπως είσαι.
Έτσι όπως σε γνώρισα και σε αγάπησα. Γι’ αυτό σου λέω να μην με ψάξεις πουθενά παρά μόνο μέσα σου. Και αν φύγεις να ξέρεις πως ποτέ δεν θα σκεφτώ «μακάρι να γυρίσει». Αυτά είναι για άλλες όχι για μένα. Αν φύγεις αύριο το πρωί θα πω πως έτσι έπρεπε και έτσι έγινε. Και αν φύγω εγώ να ξέρεις πως δεν υπήρχε άλλος δρόμος.
Είμαστε οι επιλογές μας. Στο έχω πει άπειρες φορές. Ξέρω με ακούς και στο τέλος καταλαβαίνω πως το συμμερίζεσαι και εσύ. Από τις πράξεις μας φαίνονται όλα. Άσε τα «μακάρι» να πάρουν τον δρόμο τους και ας μην γίνουν «επιτέλους» ποτέ. Δεν θα έχουν καμία αξία αφού δεν έγιναν πράξεις ευθείς εξαρχής.
Η ουσία παραμένει η ίδια. Είτε θέλεις και πράττεις είτε δεν θέλεις και απλά κωλυσιεργείς. Δεν χωράνε δικαιολογίες. Μεγάλη στιγμή είναι μόνο όταν τα θέλω σου τα κάνεις πράξεις και όχι όταν τα «μακάρι» γίνονται «επιτέλους».
