Κι όμως, δεν έμεινα.
Το φώναζες, αλλά έφυγα.
Δεν είχα μάθει να σε ακούω, ίσως ούτε κι εσύ εμένα.
Νευρίαζα, απογοητεύτηκα, στεναχωρήθηκα και στο τέλος αποχώρησα.
Εγωισμός; Φόβος; Συγκυρίες;
Πάντως εγώ τώρα είμαι κάπου αλλού.
Όχι, μην τρομάζεις.
Χιλιομετρικά και μόνο η μεγαλύτερη μα και η μικρότερη απόσταση που μπορούσαμε να έχουμε.
Στο είχα πει πως θα είναι δύσκολο κι ακόμα πριν φύγω σου έλεγα.. “άσε με”, “ξέχνα με”, “δεν θα μας βγάλει πουθενά”
Μα τι χαζή που ήμουν. Ένα αεροπλάνο υπόθεση για να το νιώσω.
Θέληση να υπάρχει και όλα γίνονται.
Θυμάσαι;
Εσύ μου το έμαθες κι αυτό.
Φοβάμαι πια.
Δεν κλαίω, δεν πονάω, μόνο φοβάμαι μην με ξεχνάς.
Με πνίγει μια θλίψη κάθε νύχτα και είναι μεγάλες οι νύχτες.
Άλλαξαν οι ώρες και τα ρολόγια μου.
Αντίθετα πάω, δεν θέλω να δω το τέλος μας πια, ούτε να το δεχτώ.
Όχι.
Στην αρχή θα πηγαίνω και κάθε νύχτα θα σε ξαναζώ. Θα έρθει μια μέρα που θα κουραστείς.
Θα κουραστείς να πονάς, να κλαις, να σκέφτεσαι, να φαντάζεσαι.
Θα έρθει.
Θα θες κάτι πιο εύκολο, κάτι πιο σίγουρο, κάτι εφικτό.
Όσο και να επιμένεις πως με λατρεύεις ακόμα, εκείνη την ώρα, όταν θα το νιώσεις αυτό, θα μου το πεις.
Ναι, αυτό απαιτώ.
Να μου το πεις.
Αυτή είναι η υπόσχεση που σου ζητάω και θέλω τον λόγο σου.
Θα σου πω αν αξίζει ο πόνος σου και θέλω να περιμένεις, να υπομένεις και να αντέχεις.
Θα σου πω αλήθεια. Την δική μου αλήθεια κι ύστερα θα σου θυμίσω λίγο από την δική μας αλήθεια και θα κρίνεις στο τέλος τι αξίζει να περνάς.
Θα σου μιλήσω για εμάς. Το παρελθόν και το μέλλον που σχεδιάσαμε εκείνα τα βράδια που ξημέρωναν μιλώντας.
Εκείνες τις στιγμές που δεν ήθελες καν να με βλέπεις.
Όλα θα στα πω.
Και πόσο σε αγάπησα θα σου θυμίσω και το πρώτο και τελευταίο μας φιλί.
Θα πατήσω ακόμα και στην στερνή μας αγκαλιά.
Θα παίξω βρώμικα και θα σε καλοπιάσω με μνήμες.
Ύστερα με όνειρα και μετά, θα σου τάξω πράξεις για μια ζωή μαζί.
Την ζωή που σχεδιάσαμε όταν βρισκόμασταν σε απόσταση αναπνοής και δεν το εκτιμήσαμε.
Αυτή που ξεχάσαμε.
Ελπίζω τότε να μείνεις. Να μην πας στα εύκολα.
Μεταξύ μας.. ποτέ δεν ήσουν γι’αυτά. Και εσύ το ίδιο να κάνεις σε εμένα όταν κουραστώ.
Θύμισέ μου, τάξε μου, πες μου ξανά και ξανά για ακόμα μια φορά να μείνω εδώ, για εμάς.
Να σε ακούσω. Να σε θυμηθώ.
Ταρακούνησέ με.
Μόνο εσύ ξέρεις πώς.
Μείνε εδώ, Μείνε για εμάς.
Φώναξέ το όπως τότε.
Θα γυρνάω κάθε φορά.
Υπόσχομαι. Υπόσχεσαι;
Από την Β.Σ για όσους τους χωρίζουν οι συγκυρίες.
