Γράφει ο Μιχάλης Στεφανίδης
Έχω μια περίεργη συνήθεια.
Κάθε φορά που η ζωή με κοιτάει με εκείνο το ύφος του τύπου «εντάξει, μέχρι εδώ ήσουν», εγώ για κάποιο λόγο ισιώνω την πλάτη και συνεχίζω.
Όχι πάντα εντυπωσιακά.
Μερικές φορές συνεχίζω σαν χαλασμένο καρότσι σούπερ μάρκετ που τραβάει μονίμως δεξιά. Με νεύρα. Με κούραση. Με καφέδες που δεν έπιασαν. Με κάτι μάτια που φωνάζουν «θέλω διακοπές και ψυχοθεραπεία μαζί».
Αλλά συνεχίζω.
Κι αυτό έχει εκνευρίσει αρκετό κόσμο στην πορεία.
Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που περιμένουν να σε δουν να διαλύεσαι. Όχι απαραίτητα επειδή σε μισούν. Μερικοί απλώς νιώθουν πιο άνετα όταν όλοι γύρω τους μένουν στάσιμοι. Τους χαλάει όταν επιμένεις. Όταν ξανασηκώνεσαι. Όταν συνεχίζεις να αγαπάς ενώ πληγώθηκες. Να εμπιστεύεσαι ενώ προδόθηκες. Να χτίζεις ενώ κουράστηκες να μαζεύεις χαλάσματα.
Κι εγώ, για κάποιο λόγο, δεν έμαθα ποτέ να τα παρατάω σωστά.
Το προσπάθησα.
Αλήθεια.
Έχω πει κι εγώ εκείνα τα θεατρικά «τέλος, κουράστηκα, δεν ασχολούμαι άλλο». Και μετά από τρεις μέρες με πιάνω να σκέφτομαι ξανά ιδέες, ανθρώπους, σχέδια, έρωτες, στόχους και λέω «εντάξει, ας το παλέψουμε λίγο ακόμα».
Είναι λίγο πρόβλημα αυτό.
Γιατί ο άνθρωπος που δεν τα παρατάει εύκολα, συνήθως πονάει περισσότερο. Μένει περισσότερο. Ελπίζει περισσότερο. Δίνει και τελευταία ευκαιρία και προτελευταία και μια «τελευταία αλλά αλήθεια τώρα τελευταία».
Αλλά ξέρεις κάτι;
Προτιμώ αυτό.
Προτιμώ να λέω ότι προσπάθησα μέχρι τέλους παρά να γίνω από εκείνους που εγκαταλείπουν ανθρώπους, όνειρα και ζωές με την πρώτη δυσκολία επειδή «δεν τους βγήκε το vibe».
Όχι.
Η ζωή δεν είναι εφαρμογή να κάνεις uninstall όταν κολλάει.
Θέλει ιδρώτα. Επιμονή. Χιούμορ τις μέρες που όλα πάνε στραβά. Θέλει εκείνο το πείσμα που λέει «δεν τελειώσαμε ακόμα».
Και ναι, έχω κουραστεί.
Έχω απογοητευτεί.
Έχω κάνει λάθη που αν τα δεις συγκεντρωμένα μοιάζουν με συλλεκτική έκδοση καταστροφών.
Αλλά κοίτα με.
Είμαι ακόμα εδώ.
Αγαπάω ακόμα.
Ονειρεύομαι ακόμα.
Προσπαθώ ακόμα.
Σε πείσμα όλων.
Ακόμα και του ίδιου μου του εαυτού κάποιες φορές.
