Γράφει ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος
Ξεκινάς χαλαρά μια σχέση χωρίς να ξέρεις πού θα φτάσει. Μοναδική προϋπόθεση; Να περάσεις ωραία τις ελεύθερες στιγμές σου.
Μοιάζει με ένα καινούργιο ηλεκτρονικό παιχνίδι που κατέβασες στο κινητό απλά για να ξεσκάσεις. Ναι, σαν αυτά που παίζουν οι μεγάλοι δυναμώνοντας χαρακτήρες για να νικήσουν ορδές από ζόμπι, και καταλήγουν να αδιαφορούν για τα πάντα γύρω τους.
Χωρίς να το καταλάβεις, εγκλωβίζεσαι σε μια εμμονή πνιγηρών συναισθημάτων. Η χαλαρότητα της αρχής μετατρέπεται σταδιακά στο ασήκωτο βάρος κάθε πίστας που κουβαλάς στην ψυχή σου. Την έχεις νιώσει;
Τυφλωμένοι από την ανάγκη να ελέγξουμε τον άλλον, εκνευριζόμαστε με το παραμικρό. Αυτό το κόλλημα να συμβαδίζουν όλα με τα θέλω και τον τρόπο σκέψης μας, μας φτάνει σε σημείο να διαγράφουμε την ίδια την αγάπη. Ένα συναίσθημα που τελικά μόνο στο μυαλό μας αναβαθμίζεται.
Και ύστερα τι μένει;
Τα «λέβελ» της πραγματικής σχέσης μένουν στάσιμα και στην οθόνη της ζωής εμφανίζεται με μεγάλα γράμματα το defeat που δεν περίμενες να δεις.
Όπως σβήνεις ένα εθιστικό παιχνίδι για να πάρεις πίσω τη ζωή σου, έτσι κάνε «απεγκατάσταση» και στην τοξικότητα. Πριν η ανασφάλεια σε μετατρέψει σε ζόμπι πάτα delete. Μάθε να ακούς και να μοιράζεσαι. Μόνο τότε το win θα γραφτεί με χρυσά γράμματα στην οθόνη της ευτυχίας σου.
