Γράφει η Χριστίνα Μανωλά
Δεν ξέρεις ποτέ πότε έρχεται εκείνη η στιγμή.
Η στιγμή που λες «ως εδώ» και αρχίζεις να περπατάς.
Ξυπόλυτος.
Χωρίς άμυνες. Χωρίς προσχήματα.
Άφησες τα παπούτσια σου πίσω.
Ό,τι σε κρατούσε βολικά ακίνητο, το εγκατέλειψες στην άκρη του δρόμου.
Δεν σου χρειάζονται πια άχρηστες προστασίες.
Κάθε βήμα τώρα το νιώθεις.
Το χώμα, την άσφαλτο, τον ήλιο, το κάψιμο, το ρίγος.
Και όσο προχωράς, καταλαβαίνεις:
Δεν φοβάσαι μην πονέσεις.
Φοβάσαι μόνο μη χαθείς ξανά πίσω απ’ αυτά που δεν ήσουν ποτέ.
Ένας δρόμος, μια γραμμή, κι εσύ.
Τίποτα πιο καθαρό, τίποτα πιο ειλικρινές.
Μπορεί να ματώσεις.
Μπορεί να κουραστείς.
Αλλά κάθε πληγή θα είναι δική σου.
Κάθε σημάδι, απόφαση.
Κάθε ουλή, υπενθύμιση ότι επιτέλους έγινες ο άνθρωπος που έπρεπε πάντα να είσαι.
Ξυπόλυτος στην αρχή του δρόμου.
Αλύγιστος στο τέλος του.
