Γράφει η Κατερίνα Μαυρίδου
Ξέρεις πότε είναι η ώρα να φεύγουμε μωρό μου; Όταν οι φράσεις αρχίζουν να μυρίζουν ναφθαλίνη. Όταν το «θυμάσαι τότε που» πιάνει περισσότερο χώρο από το «κοίτα τι ζούμε τώρα». Όταν πιάνουμε τον εαυτό μας να ψάχνει το χθες για να σωθεί στο σήμερα. Σαν να γαντζωνόμαστε από τις αναμνήσεις επειδή το παρόν δεν μας σηκώνει πια.
Δεν το παραδέχεται κανείς από την αρχή. Στην αρχή, το λέμε τρυφερά. «Θυμάσαι τότε που…». Μετά το λέμε συχνότερα. Μετά το λέμε για να καλύψουμε σιωπές. Και κάποια στιγμή, το λέμε γιατί δεν έχουμε τίποτα άλλο να πούμε. Κι εκεί ακριβώς είναι που πρέπει να φοβόμαστε. Όχι τον καυγά, ούτε τον εγωισμό, ούτε την κούραση. Αλλά τη σιωπή που παραμονεύει ανάμεσα στο χθες και στο σήμερα.
Αν ζούμε κι οι δυο μέσα στις ίδιες φράσεις, στις ίδιες σκηνές, στις ίδιες ιστορίες, τότε το παρόν μας έχει στεγνώσει. Κι όσο κι αν αγαπήσαμε το παρελθόν, δεν γίνεται να το ξαναπαίξουμε από την αρχή. Δεν είναι ταινία. Είναι ζωή. Κι αν η ζωή μας έχει κολλήσει σε επανάληψη, τότε κάτι μέσα μας έχει ήδη φύγει.
Δεν στο λέω από θυμό. Στο λέω από καθαρή ειλικρίνεια. Από εκείνη την ειλικρίνεια που πονάει περισσότερο απ’ όσο θα θέλαμε. Κανείς δεν θέλει να φύγει όταν έχει αγαπήσει. Κανείς δεν θέλει να σηκώσει το βλέμμα και να πει «ως εδώ». Μα η αλήθεια είναι πως αν χρειάζεται να επιστρέφουμε συνέχεια στο «τότε», είναι γιατί το «τώρα» μάς τελείωσε.
Κι ίσως αυτό είναι το πιο δύσκολο κομμάτι. Να αποδεχτείς ότι κάτι που κάποτε ήταν ζωντανό, σήμερα αναπνέει μόνο μέσω αναμνήσεων. Ότι η σχέση κρατιέται από ένα παλιό γέλιο, ένα παλιό καλοκαίρι, ένα παλιό «μαζί».
Ξέρεις πότε είναι η ώρα να φεύγουμε μωρό μου;
Όταν η καρδιά μας επιμένει να ζει σε παρελθόντα χρόνο.
Κι εμείς αξίζουμε παρόν.
