Γράφει η Κορίνα Παπαδοπούλου
Μου λείπεις. Δυο λέξεις που περιέχουν όλα όσα νιώθω. Μου λείπει το χαμόγελό σου, τα μάτια σου, ο τρόπος που με αγκαλιάζεις, που με φιλούσες. Μου λείπει εκείνος, που τον ένοιαζε αν με χάσει. Εκείνος που μου έλεγε ότι θέλει να μου μιλάει όλη μέρα, να με βλέπει. Μου λείπει εκείνος ο υπέροχος άνθρωπος που ερωτεύτηκα. Και μετά έρχεται η πραγματικότητα. Όλα τα λάθη που έκανε. Όλα τα λάθη που έκανα. Λάθη από φόβο. Βλέπεις φοβόμουν τόσο πολύ. Φοβόμουν μη σε χάσω, φοβόμουν μήπως πω κάτι λάθος, φοβόμουν μήπως δεν είμαι αρκετή. Και τελικά έγινε αυτό που φοβόμουν. Ξέρεις ποιο είναι το πιο δύσκολο; Όχι το αποτέλεσμα, αλλά το γεγονός ότι ξέρω πως κατά ένα μεγάλο ποσοστό φταίω εγώ. Κατάφερα και διέλυσα ότι υπήρχε. Κατάφερα και μας διέλυσα.
Θα μάθω να ζω με τις επιπτώσεις των πράξεών μου, δεν έχω επιλογή. Ξέρω πως θα περάσουν τα χρόνια, θα το ξεχάσω και θα τα θυμάμαι όλα αυτά σαν μια γλυκόπικρη ανάμνηση. Ξέρεις όμως τι θα θυμάμαι για πάντα; Τον τρόπο που με έσφιγγες στην αγκαλιά σου. Εκείνο δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Εκεί που όλα κούμπωναν, όλα έβγαζαν νόημα. Εκείνη τη στιγμή, σε εκείνη την αγκαλιά που η βουή του κόσμου ησύχαζε. Τότε που όλα μέσα μου έκαναν ειρήνη γιατί βρισκόμουν ακριβώς εκεί που ήθελα. Εκείνη τη στιγμή που έπαιρνες μια βαθιά ανάσα και καταλάβαινα πως κι εσύ και ήθελες να είσαι. Μου λείπεις. Θα μου λείπεις. Ακόμα κι αν ξέρω πως κάποια μέρα θα ξεχάσω.
