Γράφει η Μαρία Αρφαρά
Πολλοί άνθρωποι τείνουν να συνδέουν τον εγωισμό με την αυτοεκτίμηση. Θα πρέπει αρχικά να διαχωρίσουμε τον καλό από τον κακό εγωισμό. Ο καλός εγωισμός αποσκοπεί στην προσωπική ευχαρίστηση μέσω της ευχαρίστησης των άλλων, ενώ ο κακός εγωισμός αποσκοπεί στην προσωπική ευχαρίστηση με κάθε τρόπο, ακόμη και μέσα από τον πόνο των άλλων.
Οπότε, ελάχιστα αποθέματα από τον καλό εγωισμό μπορεί να συνδέονται με την αυτοεκτίμηση χωρίς αυτό να είναι απαραίτητο. Σε κάθε περίπτωση, ο εγωισμός αποτελεί τον σιωπηλό δολοφόνο της αγάπης. Σε μια εποχή που το συμφέρον κυριαρχεί, η εύρεση του σωστού ανθρώπου στη ζωή μας αποτελεί δώρο εξ ουρανού.
Πολλές φορές διαπληκτιζόμαστε για ασήμαντα θέματα, τα οποία οδηγούν σε έναν τσακωμό στον οποίο αυτός που διακατέχεται από εγωισμό δεν υποχωρεί, ακόμη κι αν φταίει. Περιμένει από τη/τον σύντροφό του να κάνει το πρώτο βήμα, ενώ εκείνος μένει αμέτοχος και συνάμα κρατά μια αδιάφορη στάση, πλημμυρισμένη από θυμό.
Στην αληθινή αγάπη, όμως, δεν πρέπει να υπάρχει εγωισμός. Δεν υπάρχει κακία, μίσος· όλα καταρρίπτονται. Ακόμη κι αν θυμώσει ένας από τους δύο, σε σύντομο χρονικό διάστημα το ξεπερνά. Γιατί η αληθινή αγάπη δεν προσβάλλει, δεν μειώνει. Η αληθινή αγάπη τσακώνεται για μικροπράγματα και, μετά από μερικά λεπτά, ξεχνά τα πάντα.
Ο εγωισμός με την αληθινή αγάπη δεν μπορούν να συμβαδίσουν. Ο εγωισμός λειτουργεί σαν ένα περίστροφο. Πατώντας τη σκανδάλη του, ανοίγεις μια πληγή στην καρδιά του ατόμου που αγαπάς, η οποία ακόμη κι αν κλείσει, το σημάδι θα παραμείνει. Διότι η στάση του τον πληγώνει ανεπανόρθωτα. Δεν γίνεται να υποχωρεί πάντα εκείνος σε κάθε διαφωνία, κάθε τσακωμό.
Η αληθινή αγάπη καταπατά τον εγωισμό γιατί γνωρίζει ότι αξίζει τον κόπο και κάθε προσπάθεια. Αν έχεις την τύχη και έχεις βρει το ιδανικό ταίρι που σε εκτιμά, σε αγαπά, σε προσέχει, για ποιο λόγο πρέπει να πατήσεις τη σκανδάλη; Για ποιο λόγο πρέπει να ανοίξεις μια πληγή και πολλές ακόμη αργότερα;
Η δύναμη της αγάπης υπερτερεί από αυτή του εγωισμού. Σε διαφορετική περίπτωση δεν πρόκειται για αληθινή αγάπη.
