Γράφει ο Δημήτρης Καραμάνος
Έλα, πες το. Όχι σε μένα, στον εαυτό σου. Δεν σε πλήγωσε η αλήθεια μου. Σε πλήγωσε αυτό που έφτιαξες μέσα σου, εκείνη η ψευδαίσθηση που έβαλες το πρόσωπό μου να υποδυθεί. Μια εικόνα τέλεια, αψεγάδιαστη, που εγώ ποτέ δεν υποσχέθηκα πως είμαι.
Σε κοιτούσα να χτίζεις ένα κάστρο από άμμο. Μάταια σου φώναζα πως η θάλασσα πάντα επιστρέφει να το καταπιεί. Αλλά δεν με άκουγες, ερωτεύτηκες το δικό σου παραμύθι. Με έβαλες ήρωα χωρίς να με ρωτήσεις. Και όταν η αλήθεια μου ξεπήδησε, δεν άντεξες.
Γιατί έτσι γίνεται πάντα, έτσι δεν είναι; Η αλήθεια είναι σταθερή. Δεν αλλάζει. Ήμουν εγώ, με όλα τα φθαρτά μου σημεία, με όλα τα πάθη μου. Δεν σε πρόδωσα, απλώς δεν ανταποκρίθηκα σε αυτό που ήθελες να είμαι.
Μην πεις πως σε πλήγωσα εγώ. Ο έρωτας δεν ζητάει μάσκες και παραστάσεις. Είναι ωμός, ανελέητος, όμορφος γιατί είναι αληθινός. Εγώ σου έδωσα την αλήθεια μου, αλλά εσύ ήθελες το ψέμα σου.
Γι’ αυτό πονάς τώρα. Γιατί το δικό σου ψέμα γκρεμίστηκε. Εγώ είμαι εδώ, όπως ήμουν πάντα, αυτός που ήμουν πάντα. Όχι τέλειος, αλλά αληθινός. Κι αν με θέλεις, έλα. Μα αυτή τη φορά, κοίτα με όπως είμαι, όχι όπως θα ήθελες να είμαι. Ίσως έτσι να μην πονέσεις ξανά.
