Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Η αγάπη δεν συνέβη ποτέ. Δεν έπεσε από τον ουρανό, δεν γεννήθηκε από ένα βλέμμα, ούτε κατοίκησε στις μεγάλες κουβέντες που λέγονται εύκολα και ξεχνιούνται ακόμα πιο εύκολα. Η αγάπη χτίζεται. Αργά. Με πράξεις που κανείς δεν χειροκροτεί. Με επιλογές που επαναλαμβάνονται όταν δεν υπάρχει διάθεση, όταν δεν υπάρχει βολή, όταν δεν υπάρχει τίποτα να κερδίσεις, πέρα από το να μπορείς να κοιτάξεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη χωρίς να χαμηλώσεις το βλέμμα. Γι’ αυτό μη μου λες πια πόσο μ’ αγαπάς.
Οι λέξεις είναι φτηνό νόμισμα. Κυκλοφορούν παντού, αλλά σπάνια έχουν αντίκρισμα. Τις έχω ακούσει όλες. Τις πιο όμορφες υποσχέσεις από ανθρώπους που δεν άντεξαν ούτε το βάρος της ίδιας τους της υπόσχεσης. Έφτιαχναν κόσμους με το στόμα τους και τους γκρέμιζαν με τα χέρια τους. Έλεγαν «μαζί», αλλά ζούσαν σαν να ήταν πάντα μόνοι. Υποσχέθηκαν ουρανούς, αλλά δεν άντεξαν ούτε μια συννεφιασμένη μέρα.
Αν ξέρεις να αγαπάς, μη μου το εξηγήσεις. Δείξ’ το. Η αγάπη δεν χρειάζεται δικηγόρο να την υπερασπιστεί. Δεν ψάχνει ελαφρυντικά, ούτε κατασκευάζει δικαιολογίες για να γλιτώσει τις ευθύνες της. Δεν βαφτίζει τον εγωισμό «χαρακτήρα», ούτε την αδιαφορία «ανάγκη για χώρο». Η αγάπη δεν εξαφανίζεται όταν δυσκολεύουν τα πράγματα και δεν επιστρέφει όταν τελειώσει η μοναξιά. Γιατί εκεί που περισσεύουν οι δικαιολογίες, συνήθως λείπει η απόφαση.
Μεγαλώνοντας κατάλαβα κάτι που θα έπρεπε να μας το μαθαίνουν από παιδιά. Σχεδόν όλοι θέλουν να αγαπηθούν. Να τους συγχωρέσουν, να τους περιμένουν, να τους καταλαβαίνουν, να τους δίνουν δεύτερες και τρίτες ευκαιρίες. Ελάχιστοι όμως αναρωτιούνται αν οι ίδιοι έγιναν άνθρωποι που ξέρουν να αγαπούν. Γιατί η αγάπη δεν είναι ανάγκη. Δεν είναι συναίσθημα.
Δεν είναι ενθουσιασμός. Είναι χαρακτήρας. Είναι η απόφαση να μείνεις έντιμος όταν θα μπορούσες να γίνεις βολικός. Να προστατεύσεις όταν θα ήταν ευκολότερο να πληγώσεις. Να αναλάβεις το μερίδιο της ευθύνης σου αντί να μετράς καθημερινά τα λάθη του άλλου.
Κι έτσι έπαψα να πιστεύω όποιον μου λέει «σ’ αγαπώ». Δεν αμφισβητώ τα λόγια του. Απλώς περιμένω τη συνέχεια. Γιατί η αγάπη δεν κατοικεί στη γλώσσα. Κατοικεί στις επιλογές. Στον τρόπο που μένεις. Στον τρόπο που φροντίζεις. Στον τρόπο που προστατεύεις ακόμα κι όταν κανείς δεν σε υποχρεώνει να το κάνεις.
Όλα τα άλλα είναι έρωτες, συνήθειες, φόβοι, ανάγκες, μοναξιές που ντύθηκαν αγάπη για να γίνουν πιο εύπεπτες. Η αγάπη όμως δεν συνέβη ποτέ. Δεν χαρίστηκε σε κανέναν. Δεν κερδήθηκε με όμορφες φράσεις. Η αγάπη, όπως και η αλήθεια, έχει έναν μόνο τρόπο να υπάρχει. Αποδεικνύεται.
