Γράφει ο Πάνος Θεοδώρου
Οι άνθρωποι σήμερα τρέχουν να ερωτευτούν και ακόμα πιο γρήγορα ξεμαθαίνουν. Οι υποσχέσεις πέφτουν στο τραπέζι εύκολα, μα οι σιωπές πονάνε περισσότερο από τα ψέματα. Και μέσα σε αυτόν τον κόσμο της βιασύνης, εγώ στάθηκα τυχερή: βρήκα εκείνον που δεν έτρεξε να με ξεμάθει.
Δεν ήμασταν ποτέ το τέλειο ζευγάρι. Κάναμε λάθη, μα τα λάθη έγιναν μαθήματα. Περάσαμε φωτιές, όχι για να καούμε, αλλά για να μάθουμε να επιλέγουμε ξανά ο ένας τον άλλον. Γιατί η αγάπη δεν είναι στιγμιαίο πάθος, είναι απόφαση. Είναι να ξυπνάς το πρωί και να λες «με εσένα μπορώ να παλέψω όλα».
Δεν αναζητήσαμε το εύκολο, ούτε φοβηθήκαμε το δύσκολο. Όταν οι άλλοι άλλαζαν ρόλους και πρόσωπα, εμείς κρατηθήκαμε σφιχτά ο ένας στον άλλο. Δεν ζήσαμε για την εικόνα, δεν μετρήσαμε τα like. Ζήσαμε για τη ζωή, για τη στιγμή, για το μαζί.
Σε έναν κόσμο που όλα λήγουν, μάθαμε να ξαναρχίζουμε. Να ανθίζουμε ξανά και ξανά, ακόμα κι όταν οι συνθήκες έλεγαν να τα παρατήσουμε. Κι αν με ρωτήσει κανείς τι αξίζει, η απάντηση θα είναι πάντα ίδια: αυτό που μένει όταν όλα τα άλλα φεύγουν.
Κι αυτό το «κάτι» είσαι εσύ. Εμείς.
