Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Να φτιάχνεις μικρά νησιά από ανθρώπους. Από ανθρώπους που θα μπορείς μέσα στη νύχτα να τους πεις “έλα” και δεν θα σε ρωτήσουν “γιατί”.
Ανθρώπους που θα μπορείς να χρησιμοποιείς αυτό το κτητικό “μου” και θα ξέρεις ότι δεν είναι για χάρη γούστου.
Ο κόσμος είναι γεμάτος ανθρώπους που απλώς περνάνε.
Κοίταξε γύρω σου.
Ανάμεσά τους ψάξε εκείνους που θα θεμελιώσεις μαζί τους την έννοια της αγάπης.
Όχι με λόγια, αλλά με πράξεις.
Όχι με σπουδαίες εξομολογήσεις, αλλά με την απλή παρουσία.
Μη σπαταλάς τον χρόνο σου με “συγγενείς” που δεν σε βλέπουν.
Και μη ντρέπεσαι να αγαπήσεις με πάθος εκείνους που σε βρήκαν στο χώμα και σε σήκωσαν.
Αυτοί είναι οι άνθρωποί σου.
Η φυλή σου.
Η οικογένειά σου.
Θα έρθουν μέρες που ο άνεμος θα φυσάει ανάποδα, που η θάλασσα μέσα σου θα φουσκώνει, και θα νιώθεις ότι δεν έχεις στεριά να σταθείς.
Μέρες που σκληρά θα συνειδητοποιήσεις πως οι δεσμοί αίματος δεν ορίζουν την οικογένεια.
Θα χρειαστείς λιμάνι, όχι καταγωγή. Παρουσία, όχι επίθετο.
Εκείνους που θα ρίξουν άγκυρα δίπλα σου, όχι γιατί σε συμφέρει, αλλά γιατί σε νιώθουν σπίτι.
Επέλεξε μαζί τους μικρά νησιά, που θα χτίσετε εκεί τη ζωή σας.
Γιατί όταν έρθει η καταιγίδα – και θα έρθει – δεν θα σωθείς από το όνομα στο κουδούνι.
Θα σωθείς από εκείνον που θα τρέξει να σταθεί δίπλα σου στο σκοτάδι, χωρίς να ρωτήσει “γιατί”.
Και τότε θα χρειαστείς να επιλέξεις:
Συμβιβασμένος ανάμεσα σε όσους σου έμαθαν ότι πρέπει να αγαπάς ή ελεύθερος ανάμεσα σε αυτούς που σε διάλεξαν και τους διάλεξες;
Εκείνους που στην πιο δύσκολη στροφή, έγιναν νησί και όχι ναυάγιο.
Όχι γιατί ήταν όλα εύκολα. Αλλά γιατί δεν είχαν πού αλλού να ανήκουν παρά ο ένας στον άλλον.
Βρείτε το νησί σας και μείνετε εκεί!
Σε μια στεριά που δεν πνίγει.
Με μια άμμο που δεν φεύγει κάτω απ’ τα πόδια σου.
Με ανθρώπους που θα είναι δίπλα σου όταν όλοι οι άλλοι θα έχουν βολικά εξαφανιστεί.
Με εκείνους που κρατηθήκατε ο ένας απ’ τον άλλο, όχι γιατί ήταν εύκολο, αλλά γιατί δεν είχατε άλλη πατρίδα εκτός απ’ την ψυχή του άλλου.
ΥΓ. Σαν σήμερα, πριν 8 χρόνια, έφυγες. Σαν σήμερα πριν 5 χρόνια, επέλεξα..
Όλα καλά μαμά.. τους μιλάω για σένα. Για τα φαγητά σου, τα βιβλία σου, τις μουσικές σου.. τα βράδια με μπιρίμπα.. τους δείχνω τον Πόρο σου, που είναι πια Πόρος μας.
Όλα καλά.. λείπεις, μου, πολύ.. αλλά όλα καλά..
