Γράφει η Κορίνα Παπαδοπούλου
Είναι στιγμές που αναρωτιέμαι. Που δεν ξέρω ότι ήμασταν, τι νιώσαμε, Αν νιώσαμε μαζί και δεν ένιωθα μόνη μου φυσικά. Τι μου τελικά στη ζωή σου; Υπήρξα ποτέ σε αυτήν; Ήμουν κάτι, ήμουν ένα τίποτα, η μήπως ήμουνα σαν τις άλλες;
Εκείνες που πλήγωσες, που τσάκισες, που σημάδεψε. Πάντως μπράβο θα πρέπει να παινεύεσαι πως έχεις μια στρατιά από σημαδεμένες ερωμένες, από ψυχές ματωμένες από τα βέλη του έρωτα σου. Και από κορμιά άδεια, που σου τα έδωσαν όλα και στέρεψαν.
Άνθρωποι χωρίς ψυχές γιατί αυτές τις πήρες εσύ τις ρούφηξες. Έτσι και εγώ μια απ’ αυτές, τίποτα το σπουδαίο, τίποτα το σημαντικό. Σου τα έδωσα όλα, απλόχερα κι εσύ με περισσή ευκολία με διέλυσες. Θέλω να σου πω όμως ένα μεγάλο ευχαριστώ.
Γιατί χωρίς εσένα μάτια μου δεν θα ξέρω ποια είμαι, πόση δύναμη κρύβω μέσα μου και πού είναι τα όρια μου. Δεν θα ήξερα, θα ζούσα σε μία πλάνη. Θα νόμιζα πως οι άνθρωποι αγαπούν ανιδιοτελώς πως ερωτεύονται γιατί δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς.
Κι όμως εσύ μου έδειξες το αντίθετο. Οι άνθρωποι ενίοτε κάνουν τους ερωτευμένους, παριστάνουν, πως νοιάζονται και πως σ’ αγαπούν γιατί αυτά που τους δίνεις, είναι πολλά περισσότερα από αυτά που σου δίνουν εκείνοι.
