Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Άκου.
Έτσι σε ερωτεύτηκα και την πάτησα μαζί σου, κάπου εκεί μέσα στο κεφάλι σου, κάπου εκεί στα χέρια σου, στο κορμί σου που πάει στητό και αγέρωχο καθώς τα πόδια σου κινούνται πάνω στο γκρι του δρόμου, γύρω από την τσιμεντένια πολιτεία που καθώς πέφτει το βλέμμα σου επάνω της εκείνη αλλάζει μαζί σου και γίνεται πολύχρωμη, που αναπνέεις και πετάς λουλούδια που χρωματίζουν τον αέρα.
Εκεί χάθηκα, εκεί έμεινα, εκεί θα μείνω.
Μα είναι μαγικά εκεί, είναι διαφορετικά εκεί, είναι εκείνο που ζητάω, εκείνο που με παίρνει μαζί του δίχως ερωτήσεις, δίχως πολλά πολλά μα μόνο με ένα χέρι που με τραβάει σαν σίφουνας και με βάζει μέσα σε ένα κυκλώνα πάθους που όμοιό του δεν υπάρχει, που δεν μου αφήνει περιθώρια σκέψης.
Μα ξέρεις;
Δεν χρειάζεται, δεν κάνει αλλιώς, δεν γίνεται διαφορετικά, εσύ έχεις τον τρόπο και εγώ ακολουθώ με όλες μου τις αισθήσεις αναμμένες σαν μηχανή που είναι έτοιμη να απογειωθεί.
Ακούς;
Εκεί θα μείνω.
