Γράφει η Ντέμη Κάργατζη
Έχω μια θεωρία εδώ και καιρό στο μυαλό μου. Ποτέ δεν γνωρίζεις τους ανθρώπους στο εκατό τοις εκατό τους. Ποτέ δεν τους μαθαίνεις. Μάνα, πατέρας, γιος, κολλητός. Ποτέ. Μόνο αυτό που εσύ τους βγάζεις, αυτό που τους «γεννάς».
Ο χαρακτήρας δεν είναι χαρτοπετσέτα να ξεδιπλώνεται. Δε θα μπορέσεις ποτέ να δεις όλες του τις πτυχές, τις γωνίες, τα όρια, τις αντοχές του.
Ορισμένα και συγκεκριμένα θα δεις. Αυτά τα οποία οι συγκυρίες και οι συνθήκες φέρνουν στην επιφάνεια. Τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο.
Δεν είναι λοιπόν περίεργο, που ακόμα κι έπειτα από χρόνια στο κουρμπέτι, έπειτα από χρόνια συναναστροφής μ’ έναν άνθρωπο, νομίζεις πως τον γνωρίζεις σαν την παλάμη του χεριού σου αλλά στην πραγματικότητα, ξέρεις μονάχα ένα ή μερικά κομμάτια του εαυτού του;
Και στο κάτω-κάτω ποιος ξέρει την παλάμη του χεριού του; Αηδίες. Μ’ αυτή ξυπνάμε, μ’ αυτήν κοιμόμαστε, όλη μέρα δίπλα μας την έχουμε, μα βάζω το χέρι μου στη φωτιά, πως όποιον και να βάλεις να τη ζωγραφίσει χωρίς να τη βλέπει, δε θα καταφέρει να την αποδώσει με τέλεια πιστότητα. Δεν είναι και τυχαίο άλλωστε.
Αν βάλεις δέκα ζωγράφους να ζωγραφίσουν τον ίδιο άνθρωπο, θα πάρεις στα χέρια σου δέκα διαφορετικά πορτρέτα. Γιατί δε «βγάζεις» το ίδιο σ’ όλους τους ανθρώπους.
Ο καθένας σε βλέπει με διαφορετικό μάτι, ο καθένας έχει τη δική του άποψη για σένα. Κάποιος σε αντιπαθεί και σε μισεί βάναυσα, κάποιος άλλος σε λατρεύει και σου έχει αδυναμία. Ασυνείδητα νομίζω, δεν φέρεσαι το ίδιο σε όλους τους ανθρώπους. Επομένως, ποτέ κανείς δε θα σε ξέρει εξολοκλήρου.
Πάντα θα κρατάς κάτι για τον εαυτό σου που δεν το δίνεις στους άλλους για χίλιους δύο λόγους. Δεν είναι μεμπτό, όλοι το κάνουν.
Η μόνη περίπτωση να σε γνωρίσει κάποιος μέχρι τελευταίας σπιθαμής, είναι να συγκεντρώσει όλες, μα όλες σου τις συμπεριφορές, όλα σου τα φερσίματα, σε όλους, μα όλους τους ανθρώπους που έχουν περάσει απ’ τη ζωή σου.
Η μοναδική περίπτωση είναι ν’ αφιερωθεί σε σένα και το χαρακτήρα σου, σαν άλλο διδακτορικό, για να πει πως σε κατέχει. Ε δε γίνεται. Δε θα ήταν και φυσιολογικό εξάλλου.
Μπορείς βέβαια να αρκεστείς σ’ ένα ενενήντα εννιά τοις εκατό ενός ανθρώπου. Κέρδισε την εμπιστοσύνη του. Διότι αυτός που σ’ εμπιστεύεται και δε τυφλά, θα δείξει ένα μεγάλο κομμάτι από το μεγαλείο του εαυτού του.
Εκεί που εμπιστεύεσαι, εκεί ξεδιπλώνεσαι. Κι αυτό, γιατί δε φοβάσαι. Δεν έχεις κώλυμα ν’ αφεθείς. Όταν δεν έχεις ν’ ανησυχείς αν εκείνος θα μείνει ή θα φύγει, αν σ’ αγαπά ή δε σ’ αγαπά, αν θα τον στεναχωρήσεις ή αν θα τον θυμώσεις.
Οι περιπτώσεις και οι πιθανότητες είναι λίγες. Ειδικά όταν εμπλέκονται ανθρώπινα συναισθήματα. Μια ανθρώπινη ψυχή, κι αυτό να το θυμάσαι πάντα, δεν είναι μόνο χρυσός ή μόνο σκατά. Είναι και τα δυο μαζί. Είναι και τα δυο ταυτόχρονα.
