Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Μόλις πέσουν δυο σταγόνες, ενεργοποιείται όλο το συναισθηματικό σου μετεωρολογικό δελτίο. Έχει κάτι η βροχή που σε αναστατώνει, σε ταρακουνάει, σε γυρίζει σε παλιά τετράδια και παλιούς έρωτες. Κι ενώ θα έπρεπε να ψάχνεις για ομπρέλα, ψάχνεις για κάποιον να κρύψεις από κάτω. Παράξενο, αλλά το κάνεις κάθε φορά.
Το βλέπω. Ξέρω το μοτίβο σου. Με δυο σταγόνες γίνεσαι θάλασσα και ψάχνεις αγκαλιά να κουμπώσει. Όχι κακή επιλογή, απλώς επικίνδυνη. Γιατί από έρωτες καλά πας. Από αδιάβροχα όμως όχι τόσο. Κι έτσι στάζεις κάθε φορά από τα ίδια λάθη. Από τις ίδιες προσδοκίες. Από την ίδια ανάγκη να ζήσεις κάτι που να μοιάζει με ταινία και όχι με πραγματικότητα.
Κι εγώ; Εγώ σε κοιτάζω και σκέφτομαι πως δεν χρειάζεσαι παραμύθια. Ούτε κεραυνούς. Ούτε κάποιον να σε κάνει να λιώνεις. Χρειάζεσαι έναν άνθρωπο που όταν πιάνει βροχή, δεν λυγίζει. Δεν τρέχει να σωθεί. Δεν εξαφανίζεται πίσω από δικαιολογίες. Έναν άνθρωπο που θα μπορεί να σταθεί και να σου πει «είμαι εδώ». Όχι να σε βάλει κάτω από την ομπρέλα του επειδή το επιβάλλει ο ρόλος, αλλά γιατί το γουστάρει.
Γιατί η αλήθεια είναι απλή. Η βροχή δεν φταίει. Οι επιλογές μας φταίνε. Οι βιασύνες, οι φόβοι, το άγχος να μην μείνουμε μόνοι. Κι έτσι παίζεις κάθε φορά το ίδιο έργο. Μια σταγόνα, μια ανάμνηση, μια καρδιά που ανοίγει πιο γρήγορα απ’ όσο αντέχει.
Κι αν το θες από μια φίλη, που σου μιλά καθαρά, είναι αυτό.. δεν χρειάζεσαι να σε «σώσουν». Χρειάζεσαι να σε αντέξουν. Να σε δουν όπως είσαι στις καταιγίδες σου και να μείνουν.
Γιατί από έρωτες καλά πας..
