Γράφει ο Βασίλης Μανωλάκης
Μη γελιέσαι. Μη ρίχνεις στον εαυτό σου ευθύνες που δεν σου αναλογούν. Μην ψάχνεις απαντήσεις σε ερωτήσεις που δεν έχουν καν νόημα.
Δεν έφυγα επειδή έκανες κάτι λάθος. Δεν βαρέθηκα επειδή άλλαξες. Δεν έσβησε το «μαζί» επειδή δεν ήσουν αρκετή.
Δεν ήσουν ποτέ η αφορμή, κορίτσι μου. Μόνο η αιτία.
Η αιτία που έμεινα όταν όλα μου έλεγαν να φύγω.
Η αιτία που ξενυχτούσα δίπλα σου χωρίς να ψάχνω λόγο.
Η αιτία που έμαθα να νιώθω πράγματα που φοβόμουν ακόμα και να σκεφτώ.
Αλλά, ξέρεις, δεν είναι όλοι οι άνθρωποι φτιαγμένοι για τα ίδια. Κάποιοι έχουν μάθει να μένουν, να πολεμούν, να φτιάχνουν γέφυρες πάνω από τα κενά. Και κάποιοι άλλοι, όπως εγώ, έχουν μάθει να φεύγουν.
Φεύγουν, όχι επειδή τους διώχνεις, αλλά επειδή δεν αντέχουν να μένουν κάπου που νιώθουν πολλά.
Κι εγώ ένιωθα.
Και αυτό ήταν το πρόβλημα.
Γιατί κάποιοι από εμάς δεν μάθαμε ποτέ να διαχειριζόμαστε το πολύ. Το πολύ μας τρομάζει, μας καταπίνει, μας κάνει να ψάχνουμε την έξοδο κινδύνου πριν καν χρειαστεί.
Κι εσύ;
Εσύ δεν ήσουν αφορμή για τίποτα. Δεν ήσουν μια στάση, δεν ήσουν κάτι που πέρασε και χάθηκε.
Εσύ ήσουν ολόκληρη η ιστορία.
Η αιτία που έμαθα πως υπάρχει και άλλος τρόπος να αγαπάς.
Η αιτία που ένιωσα το μέσα μου να ανατρέπεται.
Η αιτία που κάποια βράδια, ακόμα και τώρα, ξυπνάω και πιάνω τον εαυτό μου να ψάχνει μια σκιά σου στο σκοτάδι.
Δεν σου ζήτησα ποτέ συγγνώμη. Και δεν θα το κάνω ούτε τώρα. Γιατί δεν έφυγα επειδή έπρεπε. Δεν έφυγα επειδή κάτι έλειπε.
Έφυγα, κορίτσι μου, επειδή δεν άντεξα να μείνω.
