Γράφει ο Νίκος Θεοδωρίδης
Ξέρεις, η απόφαση να φύγεις δεν είναι ποτέ εύκολη. Κουβαλάει μέσα της όλες τις στιγμές που προσπάθησες, όλες τις ευκαιρίες που έδωσες, όλα τα «ίσως» που σε κράτησαν λίγο παραπάνω. Δεν έφυγα επειδή έκανες κάτι λάθος. Δεν ήταν οι πράξεις σου που με έδιωξαν. Ήταν η απουσία τους.
Δεν έφυγα για μια λάθος κουβέντα. Έφυγα για όλες τις σωστές που δεν είπες ποτέ. Για τις στιγμές που έμεινες σιωπηλή όταν περίμενα να μιλήσεις. Για όλα εκείνα τα «σε νοιάζομαι» που δεν έφτασαν ποτέ στα αυτιά μου, τα «είμαι εδώ» που δεν έγιναν πράξεις, τις αγκαλιές που δεν άνοιξαν όταν τις χρειαζόμουν περισσότερο.
Δεν είναι τα μεγάλα λάθη που ραγίζουν μια σχέση. Είναι τα μικρά κενά που μεγαλώνουν μέρα με τη μέρα. Εκείνα που δεν προσέχεις στην αρχή, αλλά σιγά-σιγά γίνονται χάσματα. Είναι τα «δεν πειράζει» που λες στον εαυτό σου, μέχρι να συνειδητοποιήσεις πως ναι, τελικά πειράζει.
Έφυγα γιατί η αγάπη χρειάζεται προσπάθεια. Και προσπάθεια δεν είναι μόνο να μην κάνεις λάθη. Είναι να δείχνεις ότι θες να είσαι εκεί. Είναι να φροντίζεις, να διεκδικείς, να βάζεις την ψυχή σου στο «μαζί». Κι αν η αγάπη μοιάζει εύκολη, τότε ίσως να μην είναι αληθινή. Γιατί η αγάπη θέλει δουλειά, κόπο και ρίσκο.
Δεν έφυγα για να σε τιμωρήσω. Έφυγα γιατί κατάλαβα ότι έδινα περισσότερα από όσα έπαιρνα. Και όσο κι αν πονάει να φεύγεις, πονάει πιο πολύ να μένεις όταν νιώθεις μόνος.
Δεν έφυγα για ό,τι έκανες. Έφυγα για όλα εκείνα που δεν έκανες. Και ξέρεις τι; Μερικές φορές, αυτό πονάει ακόμα περισσότερο.
