Γράφει ο Άρης Γρηγοριάδης
Μην το σκέφτεσαι άλλο. Μην βασανίζεις τον εαυτό σου για το τι έδωσες, τι είπες, τι ένιωσες. Δεν άξιζε ούτε το βλέμμα σου. Ούτε εκείνη την κλεφτή ματιά γεμάτη ελπίδα, ούτε εκείνο το βλέμμα που προσπαθούσε να βρει απαντήσεις σε σιωπές.
Ξέρεις γιατί; Γιατί η αξία του βλέμματός σου δεν είναι για τους δήθεν. Δεν είναι για αυτούς που δεν ξέρουν τι να το κάνουν, που δεν μπορούν να αντέξουν την αλήθεια του. Το βλέμμα σου κουβαλάει περισσότερο συναίσθημα απ’ όσο μπορούν να καταλάβουν. Κι αυτό δεν είναι δικό σου πρόβλημα. Είναι δικό τους.
Δεν άξιζε ούτε τον χρόνο σου.
Ούτε τα δευτερόλεπτα που πέρασες προσπαθώντας να πείσεις τον εαυτό σου ότι ίσως υπάρχει κάτι εκεί. Ίσως να ήταν διαφορετικό. Αλλά δεν ήταν. Κι εσύ το ήξερες, απλώς δεν ήθελες να το δεις. Γιατί; Γιατί το βλέμμα σου είναι το μόνο που δεν μπορείς να προδώσεις.
Μην το χαραμίζεις πια.
Δεν είναι όλοι έτοιμοι να δουν τι κρύβεις πίσω από αυτό. Δεν είναι όλοι έτοιμοι να σταθούν απέναντί σου και να αντέξουν τη διαφάνεια που κουβαλάς. Κι αυτό, όσο κι αν πονάει, είναι κάτι που πρέπει να δεχτείς. Δεν είναι όλοι άξιοι για το βλέμμα σου.
Κι εκείνος;
Εκείνος δεν το άξιζε. Όχι γιατί δεν μπορούσε, αλλά γιατί δεν ήθελε. Δεν είχε τη δύναμη να σταθεί απέναντι σε όλα αυτά που έφερνες μαζί σου. Και αυτό δεν τον κάνει κακό. Τον κάνει απλώς λίγo.
Κράτα το βλέμμα σου για εκείνους που μπορούν να το σηκώσουν.
Για εκείνους που όταν σε κοιτάνε, δεν ψάχνουν για λόγια. Ψάχνουν για εσένα. Για εκείνους που δεν χρειάζονται τίποτα περισσότερο από ένα σου βλέμμα για να καταλάβουν ότι βρίσκονται μπροστά σε κάτι αληθινό.
Δεν άξιζε ούτε το βλέμμα σου.
Αλλά τώρα ξέρεις. Και την επόμενη φορά, θα είναι μόνο για εκείνους που μπορούν να αντέξουν το φως του.
