Γράφει η Αστέρω
Δε θέλω πολλά.
Θέλω μόνο να σε έχω απέναντί μου και να με κοιτάς με εκείνο το βλέμμα που με γδύνει χωρίς να με αγγίζει. Να πλησιάζεις αργά, τόσο αργά ώστε να προλαβαίνει η επιθυμία να γίνει ανυπομονησία. Να νιώθω την ανάσα σου κοντά μου και να ξεχνάω, για λίγα δευτερόλεπτα, πώς ακριβώς πρέπει να αναπνέω.
Εσένα έχω ανάγκη.
Το σώμα σου κοντά στο δικό μου. Τα χέρια σου στο πρόσωπό μου. Τα δάχτυλά σου πάνω στο δέρμα μου. Εκείνο το πρώτο άγγιγμα που μοιάζει αθώο, αλλά ξέρουμε και οι δύο πως μόνο αθώο δεν είναι.
Θέλω τα φιλιά σου.
Όχι εκείνα τα βιαστικά, τα συνηθισμένα. Θέλω φιλιά που ξεκινούν απαλά και καταλήγουν να μας κάνουν να ξεχνάμε την ώρα. Φιλιά που αφήνουν πάνω στα χείλη μου την υπόσχεση ενός ακόμη. Και ενός ακόμη.
Θέλω να με τραβάς κοντά σου χωρίς να χρειάζεται να σου ζητήσω τίποτα.
Να με κρατάς στην αγκαλιά σου και να αισθάνομαι πως όλος ο κόσμος μπορεί να περιμένει. Να χαϊδεύεις την πλάτη μου και να ανατριχιάζω. Να ακουμπάς το πρόσωπό μου και να με κοιτάς πριν με φιλήσεις, σαν να θέλεις να θυμάσαι ακριβώς τη στιγμή που παραδίνομαι στην επιθυμία μου.
Γιατί μαζί σου θέλω να παραδίνομαι.
Όχι από αδυναμία.
Από εκείνη την ακατανίκητη έλξη που δεν αφήνει χώρο για σκέψεις. Από τον πόθο που μεγαλώνει κάθε φορά που σε πλησιάζω. Από την ανάγκη να σε αγγίξω, να σε φιλήσω, να χωθώ στην αγκαλιά σου και να ξεχάσω οτιδήποτε υπάρχει έξω από αυτή.
Δε θέλω να είσαι απλώς ο άνθρωπος που αγαπώ.
Θέλω να είσαι εκείνος που με κάνει να νιώθω γυναίκα. Εκείνος που με κοιτάζει και με κάνει να ντρέπομαι από επιθυμία. Εκείνος που μπορεί να με αναστατώσει μόνο με ένα βλέμμα.
Και ξέρεις τι είναι το πιο επικίνδυνο;
Πως δε χρειάζεται καν να με αγγίξεις.
Αρκεί να έρθεις κοντά.
Αρκεί να ψιθυρίσεις το όνομά μου.
Αρκεί να με κοιτάξεις για λίγο περισσότερο.
Και τότε σε θέλω.
Ολόκληρο.
Χωρίς αποστάσεις. Χωρίς αναστολές. Χωρίς εκείνα τα «πρέπει» που μας κρατούν μακριά από όσα πραγματικά επιθυμούμε.
Δε θέλω πολλά από τη ζωή.
Αλλά εσένα…
Εσένα σε έχω ανάγκη με έναν τρόπο που δε χωράει ούτε σε λέξεις ούτε σε λογική.
Σε θέλω στην αγκαλιά μου, στα βράδια μου, στις σκέψεις μου. Σε θέλω εκεί όπου η αγάπη συναντά την επιθυμία. Εκεί όπου ένα φιλί μπορεί να γίνει εξομολόγηση. Εκεί όπου δύο άνθρωποι παύουν να σκέφτονται και απλώς αφήνονται.
Εσένα θέλω.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο απ’ όλα…
Πως μαζί σου δε θέλω να αντισταθώ σε τίποτα. Θέλω μόνο να αφεθώ σε όσα νιώθω, σε όσα μου προκαλείς, σε εκείνη την ακαταμάχητη έλξη που κάθε φορά με φέρνει λίγο πιο κοντά σου.
