Γράφει ο Άρης Γρηγοριάδης
Σου έπεσε τόσο βαριά η αλήθεια που δεν έμεινες καν να πεις ένα “φεύγω”;
Σου ήταν τόσο δύσκολο να ξεστομίσεις ένα “αντίο” με αξιοπρέπεια;
Και τώρα τι ζητάς;
Είδες λες τα stories μου και χάρηκες που με ξαναείδες ευτυχισμένο. Χάρηκες λες, που χαμογελάω. Χάρηκες που δείχνω να είμαι καλά.
Κοίτα τώρα τι γίνεται. Δεν δείχνω καλά, είμαι καλά. Δεν δείχνω ευτυχισμένος, είμαι ευτυχισμένος.
Είμαι ευτυχισμένος γιατί μετά από το στραπάτσο σου, μετά από εκείνα τα επικά πήγαινε-έλα σου σε πρώην και επόμενους που αγνοούσα σαν καλός μαλάκας, ήρθε μια γυναίκα που έδωσε νόημα στον ορισμό του έρωτα.
Μια γυναίκα που με ερωτεύτηκε και την ερωτεύτηκα αμοιβαία και παράφορα. Ολοκληρωτικά και απόλυτα. Μια γυναίκα που με αγάπησε και την αγάπησα χωρίς όρους, όρια, συμβιβασμούς και μου έμαθε από την αρχή τι είναι οι σχέσεις. Τι είναι η αγάπη. Πόσο νοιάξιμο και πόση φροντίδα έχει μέσα της αυτή η αγάπη.
Μια γυναίκα που δεν ασχολήθηκε ποτέ ούτε με το “πόσα” ούτε με το “τόσα”. Μια γυναίκα που μου είπε “εδώ στα εύκολα, εδώ στα δύσκολα” κι έμεινε χωρίς αναθεώρηση όρων κατά το δοκούν και το συμφέρον.
Μια γυναίκα που δεν ψάχνεται να επιβεβαιωθεί μέσα από μηνύματα που μένουν στο “διαβάστηκε” για ώρες και μέσα από φλερτάκια με ό,τι περπατάει γύρω της. Γιατί ξέρει ποια είναι, ξέρει τι θέλει και ξέρει τι θα πει δόσιμο, τι θα πει χάδι. Γιατί δεν την νοιάζουν οι πολλοί. Ζει για τον ένα. Γι’αυτό και είναι η μία.
Ναι που λες, είμαι καλά.
Είμαι ήρεμος κι ευτυχισμένος. Είμαι γεμάτος από υγιή συναισθήματα.
Έχω ξεχάσει την τοξικότητα και την νοσηρότητά σου.
Καλή ζωή και σε εσένα..
