Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη
Θα έπρεπε να σε έχω ξεχάσει.
Να μην σε θυμάμαι, να μην γυρνάς στο μυαλό μου.
Θα έπρεπε να έχω ξεχάσει κάθετί που σε αφορά.
Τις σημαντικές σου ημερομηνίες, τα αγαπημένα σου τραγούδια, τη φωνή σου, τη μυρωδιά σου.
Θα έπρεπε να μην θυμάμαι τα γενέθλιά σου.
Θα έπρεπε να μην αναρωτιέμαι ούτε τι κάνεις, ούτε πού είσαι.
Θα έπρεπε να μην με νοιάζει ούτε το άκουσμα σου, ούτε η μνήμη σου, ούτε τα σημάδια που άφησες στο πέρασμά σου.
Έλα όμως που η καρδιά δεν ορίζεται από “θα έπρεπε”.
Η λογική μου λέει “ποτέ ξανά” και η καρδιά μου, φωνάζει κάθε μέρα πόσο μου λείπεις.
Πόσο ζητάω εκείνο το φιλί στον ώμο που μου το χρωστάς.
Πόσο ανόητοι μοιάζουν όλοι γύρω μου, ακριβώς επειδή δεν είναι εσύ.
Πόσο λίγοι μοιάζουν όλοι σε σύγκριση μαζί σου.
Η καρδιά μου σε βάζει κάθε μέρα σε εκείνο το θρόνο που κανείς δεν μπορεί να αγγίζει, κι η λογική μου, κλειδώνει την πόρτα για να μην μπει κανείς.
Ούτε κι εσύ.
Κι ευτυχώς ακόμα, η λογική μου επιβάλλεται.
