Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου
Η είδηση έπεσε σαν βόμβα για άλλη μια φορά στην μικρή επαρχιακή μας πόλη. Και άλλο αίμα χύθηκε στην άσφαλτο. Και άλλος νέος άνθρωπος χάνει την ζωή του. Έτσι απλά, ξύπνησε το πρωί, πήγε στην δουλειά του, είπε να τρέξει λίγο στην επιστροφή στο σπίτι για να προλάβει ζεστό το φαί και τελικά το φαί θα μπει στην κατάψυξη να τον περιμένει κρύο για πάντα.
Πονάει ο θάνατος. Πονάει και το απρόοπτο. Πονάνε τα νιάτα που χάνονται. Αλλά περισσότερο από όλα πονάει η άσφαλτος και η αδικία με την οποία παίρνει τις ζωές. Ένα «μπαμ» και όλα χάνονται. Ένα λάθος και όλα γίνονται στάχτη.
Το νέο διαδόθηκε από άκρη σε άκρη λόγω της επωνυμίας του προσώπου που σκοτώθηκε και της τραγικότητας του δυστυχήματος, το επόμενο πρωί όμως ξημέρωσε για κάποιους ίδιο. Γιατί παρόλο που είμαστε άνθρωποι, με νου, μερικές φορές γινόμαστε πιο «ζώα» από τα «ζώα». Τίποτα δεν μας αφορά αν δεν χτυπήσει την δική μας πόρτα, τίποτα δεν μας γίνεται παράδειγμα προς αποφυγήν αν δεν βιώσουμε οι ίδιοι τα αποτελέσματα του.
Θα κάνω τα πάντα με τα πόδια σήμερα, σκέφτηκα. Δεν ήθελα άγχος και τρέξιμο σήμερα. Δεν το άντεχα. Έτσι άρχισα να τους παρατηρώ.
Απορείς ποιους; Τους οδηγούς όλων των κινούμενων οχημάτων της πόλης. Οδηγούς μοτοσικλετών, αυτοκινήτων, ποδηλάτων, φορτηγών ακόμα και παιδικών καροτσιών. Οι περισσότεροι βιάζονται, κόρναραν, εκνευρίζονταν και παρανομούσαν στο βωμό του χρόνου που τους πίεζε. Ζώνες και κράνη δεν ταίριαζαν με τα ρούχα των περισσότερων, οι πεζοί περνούσαν σπάνια από διαβάσεις και όλοι μαζί έδειχναν να αγνοούν τους διπλανούς τους και την ασφάλεια τους.
Αυτό το τιμόνι είναι που μας κάνει την ζημιά. Μας δίνει εκείνη την εξουσία που όλοι θέλουμε να έχουμε και ξεσπάμε νεύρα, θυμούς, υπερένταση, ριψοκινδυνότητα και ματαιοδοξία. Γκάζι, απότομα φρεναρίσματα, οδήγηση με αλκοόλ, τέρμα τα ηχεία και καμία επαφή με το περιβάλλον, παραβιάσεις στοπ και άλλα παρόμοια.
Όμως τίποτα δεν μας δόθηκε για πάντα. Αν η ζωή μας δεν μας είναι πολύτιμη, πρέπει να σκεφτούμε και τον απέναντι, αλλά και αυτόν που αφήνουμε στο σπίτι να μας περιμένει. Δεν είναι παιχνίδι το γκάζι ούτε φοβία το κράνος και η ζώνη, είναι σύνεση και προστασία.
Ας μάθουμε επιτέλους να χρησιμοποιούμε ότι έχει ρόδες σαν μέσο για να κάνουμε την δουλειά μας και ας πάψουμε να δοκιμάζουμε την τύχη μας με μαγκιές υψηλών ταχυτήτων.
Καλό παράδεισο σε όλους εσάς που δεν προλάβατε και καλά μυαλά σε όλους εμάς που σταθήκαμε λιγάκι πιο τυχεροί!
Ας το σεβαστούμε και ας το μεταβιβάσουμε στα παιδιά μας!
