Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Αρκούσε μια σου λέξη και χαμογέλασα ξανά.
Δεν ήταν εξομολόγηση. Δεν ήταν κάτι από αυτά που λένε οι άντρες όταν φοβούνται ότι θα μείνουν μόνοι και ξαφνικά θυμούνται να γίνουν ποιητές.
Μου έγραψες κάτι απλό. Δυο λέξεις, ίσως τρεις. Κι όμως, μου έφτασαν για να με βγάλουν από τη μέρα μου.
Γιατί όταν έρχεται από εσένα, τίποτα δεν είναι απλό.
Έχεις έναν τρόπο να λες το όνομά μου και να μου θυμίζεις ότι, όσο κι αν κάνω τον ψύχραιμο, δεν είμαι. Ότι μπορώ να έχω γεμίσει το πρόγραμμά μου, να έχω βγει, να έχω πιει, να έχω πει σε όλους πως είμαι καλά, αλλά αν εμφανιστείς εσύ στην οθόνη μου, αλλάζει η φάτσα μου πριν το καταλάβω.
Δεν θα σου πω ότι μου λείπεις κάθε μέρα.
Δεν είμαι έτσι. Δεν έμαθα να κρεμάω τα αισθήματά μου από τις λέξεις, λες και είναι διακόσμηση.
Αλλά θα σου πω αυτό.
Μου λείπει ο τρόπος που μπαίνεις σε ένα δωμάτιο και ξαφνικά δεν ακούω κανέναν άλλο. Μου λείπει που μπορείς να με κοιτάξεις και να καταλάβεις αν έχω νεύρα, πριν ανοίξω το στόμα μου. Μου λείπει που, δίπλα σου, δεν χρειάζεται να κάνω τον άντρα που τα έχει όλα υπό έλεγχο.
Και ναι, αρκούσε μια σου λέξη.
Γιατί δεν ήταν η λέξη.
Ήσουν εσύ πίσω από αυτήν.
Κι εγώ, όσο κι αν προσπαθώ να το παίξω δύσκολος, ακόμη χαμογελάω σαν ηλίθιος όταν μου μιλάς.
