Γράφει η Μαρία Σταματοπούλου
Με φρενήρεις ρυθμούς τα αποτυπώματα της καρδιάς ξεσκόνισαν οτιδήποτε μη ασφαλές. Γιατί ασφάλεια δεν σημαίνει μόνον η συναισθηματική πληρότητα, ασφάλεια είναι και εκεί όπου κατοικείς!
Στην ασφάλεια των χεριών, στην ασφάλεια των ματιών και της ανοιξιάτικης λογικής!
Ήρθε η εποχή της συγκομιδής!
Ναι, τώρα ήρθε η στιγμή της εκπλήρωσης των θαυμάτων!
Η σκουριά των εξαρτημένων δονήσεων αρχινά να ξεθωριάζει.
Πίστεψες, δόθηκες, μα σε αντάλλαγμα έλαβες λέξεις που μαστιγώνουν την ψυχή, χέρια που είναι αδύναμα να τιθασεύσουν την μυϊκή δύναμη.
Απροστάτευτη, αδύναμη καρδιά.
Και εκείνη η καρδιά που κακοποιούσε τον πολύτιμο εαυτό της, ποιος θα ήταν άξιος να της προσάψει ένα κατηγορώ;
Ουδείς!
Αναθράφηκε με οργή και πόνο, τα μάτια της σταδιακά συγκάλυψαν την καθάρια εικόνα της αγάπης και την θέση της πήρε μία λανθασμένη εικόνα αγάπης.
Και έτσι, μεγάλωνε η οργή, χρονιά με την χρονιά.
Η απώλεια του εαυτού οδηγεί σε λανθασμένες πορείες.
Μεθυσμένε εαυτέ, θυμωμένη καρδιά, εύχομαι κάποτε να παραδοθείς στην αληθινή ουσία της αγάπης, στην υπέρβασή της, την ανιδιοτελή της μορφή!
Σε αποχαιρετώ γιατί φοβάμαι να σε αντιμετωπίζω κάθε φορά με άνισες μάχες. Φοβάμαι να φοβάμαι την στιγμή που εσύ θα κυριαρχήσεις σε κάθε υγιή μου γωνία και θα την μετατρέψεις σε πόνο και θυμό.
Πάντα σε αγαπώ! Μα πιότερο, εμένα αγαπώ!
Όπου επικρατεί σεβασμός, εκεί θα με βρεις!
Όπου η αξία γίνεται υπερηφάνεια και τα λόγια μυρίζουν χάδια, εκεί θα με ψάξεις!
Αποχαιρετώ σε, να σε αγαπάς και να σε φροντίζεις. Ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός στην γη, αυτό να θυμάσαι. Μην τον καταπατάς, γιατί έτσι ματώνεις την ύπαρξή του. Κοίταξε μέσα σου και ψάξε να βρεις το αληθινό σου κομμάτι, εκείνο που ξέρει να αγαπά και να αισθάνεται κάτω απο υγιείς χορδές.
Αποχαιρετώ σε.
