Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Δεν είμαι ο τύπος που θα σου τάξει φεγγάρια. Δεν τα πιστεύω αυτά.
Αλλά είμαι εκείνος που, αν σε δω να τα κοιτάς, θα στα φέρω στα χέρια με ό,τι έχω.
Όχι γιατί το ζητάς. Αλλά γιατί έτσι γουστάρω να αγαπάω.
Δεν θέλω να σε αλλάξω. Δεν θέλω να μπω στη ζωή σου σαν κανονισμός ή περιορισμός.
Θέλω να μπω σαν αέρας, σαν ανάσα. Σαν εκείνο το «επιτέλους» που δεν περίμενες.
Να γίνω το χαμόγελό σου όταν γυρνάς σπίτι κουρασμένη.
Η σκέψη που σε ξυπνάει και σε κάνει να θες να με ζήσεις λίγο ακόμα.
Δεν με νοιάζει με πόσους ήσουν πριν.
Με νοιάζει τι κοιτάς τώρα. Πού θες να πας.
Κι αν μπορώ να σταθώ δίπλα σου σ’ αυτό.
Θέλω να σ’ ακούω. Όχι επειδή πρέπει, αλλά γιατί σε βρίσκω σε κάθε λέξη.
Θέλω να σε γδύσω πρώτα από τους φόβους σου, κι ύστερα από τα ρούχα σου.
Να σε νιώσω γυναίκα, όχι γιατί στο θυμίζω, αλλά γιατί στο αναγνωρίζω.
Θέλω να γίνουμε εραστές ξανά και ξανά. Να μη μας φάει η συνήθεια.
Να πίνουμε ο ένας τον άλλον, όπως πίνουν τη ζωή όσοι την έχουν χάσει και τη βρήκαν ξανά.
Δεν έχω εγγυήσεις να σου δώσω. Έχω μόνο εμένα, ολόκληρο.
Και μια καρδιά που δεν φοβάται να εκτεθεί.
Αν θες να με ακολουθήσεις, έλα όπως είσαι.
Αντέχω την αλήθεια σου.
Το μόνο που ρωτάω, είναι: εσύ αντέχεις τη δική μου;
