Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Γεννιέσαι και κλαις, λες και ξέρεις ότι η ζωή σου είναι για θρήνο.
Όχι, η αναπνοή σου είναι!
Μεγαλώνεις κι η πρώτη σου αντίδραση είναι, στα δύσκολα, να κλαίς.
Σε κάθε καλό ή κακό δεν αντιστέκεσαι στα δάκρυά σου.
Παλεύεις να διαχειριστείς το ταλαίπωρο, που στάζει στο μάγουλό σου και αφήνει νωπό το δέρμα σου.
Και έρχεται κάποια στιγμή που παύεις να σκουπίζεις το μάγουλό σου με θλίψη, σαν να κρύβεις τα μεγαλύτερα λάθη του κόσμου.
Σιγά σιγά εμπεδώνεις πως το δάκρυ σου δεν είναι η ήττα σου, αλλά η λύση να βγει το βάρος από μέσα σου.
Δεν τον ονομάζεις θρήνο, αλλά μια σπουδαία νίκη.
Πως είσαι ακόμα ζωντανή.
Πως παλεύεις να κρατήσεις την καρδιά σου μαλακή μέσα σε ένα πλήθος σκληρότητας.
Κάπως έτσι αφήνεις υγρή τη διαδρομή, να στεγνώσει μόνη της…
Γιατί η πραγματική δύναμη δεν κρύβεται στο να μην κλαις, αλλά στο να μπορείς να κοιτάς τον κόσμο καθαρά, ακόμα και μέσα από τα υγρά σου μάτια.
Γιατί ακόμα και το δάκρυ είναι ζωή.
