Γράφει η Λιάνα
Ένα όνειρο ταλαιπωρεί το νου μου, τελευταία. Μια επιθυμία και μια σκέψη, αλλόκοτη και τρελλή.
Θα θελα, για μια μέρα μόνο, να ζήσω μια μάζωξη διαφορετική. Να χω ξανά δίπλα μου λατρεμένες μορφές που βρίσκονται σε άλλη διάσταση και αγαπημένους ανθρώπους, που η ζωή τους απομάκρυνε.
Θα θελα να ξανακούσω τις φωνές και τα γέλια όσων μου λείπουν, να ξαναγγίξω τα πρόσωπο τους κι αυτή τη φορά να αποτυπώσω πιο ζωντανά την υφή τους στα χέρια μου. Να χαθώ μέσα σε οικείες, ζεστές αγκαλιές, να θυμηθώ την αγάπη τους και να απαντήσω μέσα μου, τόσα γιατί που με κυνηγάνε.
Θέλω να δώσω εξηγήσεις, που με στοιχειώνουν και να πω τα “σ’ αγαπώ” που ντράπηκα. Να ξεσπάσω σε κλάμματα, φανερά πια, μπροστά σε αυτούς που με πάτησαν, να βρίσω, να ζητήσω εξηγήσεις για σιωπές που χρόνια με πληγώνουν.
Να εξαγνιστώ, να απελευθερωθώ, από λάθη και σωστά μου.
Μεγαλώνω και οι απουσίες, πολλές φορές, αγριεύουν περισσότερο. Τα “μου λείπεις” γίνονται, κάποιες μέρες, αφόρητα. Και οι ανοιχτοί λογαριασμοί, μοιάζουν με ανοιχτά στόματα, που με κρίνουν ασταμάτητα. Σαν να με κυνηγάει η ζωή που έζησα ή που δεν έζησα. Συγκεχυμένες σκέψεις, απροσδιόριστα συναισθήματα.
Κι αυτό που με έχει ωθήσει περισσότερο σ’ αυτό το παράδοξο όνειρο, που τελευταία με κάνει να βολτάρω όλο και πιο συχνά στα παλιά, είναι πως συνειδητοποιώ ότι μέσα μου υπάρχει ένα τεράστιο, παραπονεμένο και ανεξάντλητο απόθεμα αγάπης, που εδώ και καιρό το έχω φιμώσει, το έχω πνίξει κι άρχισε να διαμαρτύρεται. Άρχισε να ζητάει το δικαίωμα του να δοθεί, μου απλώνει το χέρι να με γυρίσει πίσω, στην πραγματική ζωή.
Τελικά ναι, αλλάζει ο άνθρωπος. Ωριμάζει, εξελίσσεται. Βρίσκει νέα ενδιαφέροντα, ξεχνάει, δυναμώνει, ξεπερνάει, ελίσσεται. Υπάρχει όμως κάτι, που μένει αναλλοίωτο και σταθερό. Η ανάγκη του να έχει δίπλα του ανθρώπους να μοιράζεται, να στηρίζεται, να δίνει, να παίρνει, να τσακώνεται και να αγκαλιάζεται, να αγαπιέται και να αγαπάει. Γιατί έτσι μόνο διεκδικεί μια ευκαιρία στην ευτυχία.
Κι εγώ, που κόλλησα επάνω μου αυτή την καταραμένη μοναξιά, σα δεύτερο δέρμα μου, με κάθε θυσία και τίμημα, όσο κι αν φοβάμαι, θα την ξεκολλήσω, θα τη θάψω στο βάθος του μυαλού μου και θα διεκδικήσω απ’ την αρχή, όσα έχω χάσει. Έχω πολλά ακόμα να δώσω…
