Γράφει η Ιωάννα Βασιλειάδου
Πολλές φορές σκέφτομαι και τείνω πλέον να συνειδητοποίησω ότι ο άντρας της ζωής μου είμαι εγώ. Ολημερίς κι οληνυκτίς τρέχοντας πάνω κάτω, σε υποθέσεις δύσκολες, ποικιλόμορφες, ριψοκίνδυνες, συγκρουσιακές, συγκινησιακές. Άλλοτε κερδοφόρα και νικηφόρα κι άλλοτε με την μελαγχολία της μη επιτυχούς έκβασης μιας υπόθεσης.
Κι ότι κι αν συμβεί όρθια, δυνατή, στερεή σαν βράχος που αντιμετωπίζει και τα πιο μεγάλα κύματα. Κανένα φόβος, καμία απειλή δεν με πτοεί. Και παρόλες τις πτώσεις σηκώνομαι πάντα και πατώντας γερά στα πόδια μου ξεκινώ για μία νέα μάχη, για ένα νέο αγώνα με αμφίβολο αποτέλεσμα. Αλλά με αισιοδοξία και την σιγουριά της νίκης. Και μέσα σ΄όλα αυτά πού είναι το σύμβολο “άντρας”; Ή ακόμη καλύτερα η έμπρακτη παρουσία του; Θα έλεγα πουθενά.
Ελάχιστοι άλλωστε είναι οι άντρες που είναι πλέον οι στυλοβάτες. Τώρα πια οι γυναίκες είναι τόσο δυνατές που έχουν και τους δύο ρόλους καθότι εργάζονται. Έτσι τα καταφέρνουν όλα. Και μέσα και έξω από το σπίτι. Αλλά και συναισθηματικά πλέον οι άντρες δεν είναι όπως στο παρελθόν. Τότε που ήταν κολώνες του σπιτιού. Τότε που μπορούσες να στηριχθείς πάνω τους. Ήταν σωστοί στον λόγο και στις πράξεις.
Όμως, κι ας με πείτε ρομαντική, θα ήθελα διακαώς έναν άντρα που να στέκεται πιο άντρας από εμένα… Έναν άντρα μπεσαλή, ακέραιο, σπαθί στον λόγο και στις πράξεις. Που θα πάρει την πέτρα και θα την στίψει. Που θα νιώθω ασφάλεια δίπλα του. Που θα νιώθω προστασία, που θα μπορώ ν΄ακουμπήσω πάνω του κυριολεκτικά και μεταφορικά. Που να μπορώ να τον εμπιστευθώ, να τον ανοιχθώ και θα ξέρω ότι θα μ΄ακούσει και θα με στηρίξει.
Έναν άντρα νοικοκύρη, ένα άντρα ευρηματικό, έναν άντρα ζωντανό, δραστήριο. Έναν άντρα που θα με ξεσηκώνει και πριν ακόμη του ζητήσω κάτι να είναι πρόθυμος να το κάνει. Έναν άντρα που να είναι δυναμικός και να με ηρεμεί με το δυνατό και θεληματικό του βλέμμα. Αλλά και συνεπής και ακριβής στον λόγο του. Να με στηρίζει και να με υποστηρίζει. Έναν άντρα παλιάς κοπής. Με τρόπους κι ευγένεια.
Έναν άντρα που να στέκεται πιο άντρας από εμένα ζητάω! Εύχομαι να το βρώ, αν και φαντάζει ακατόρθωτο. Σχεδόν θαύμα!
