Γράφει η Αλεξάνδρα Κουρή
Θέλω να σου πω μπράβο. Κατάφερες αυτό που τόσο λαχταρουσες!
Να με διώξεις. Εμένα, έναν άνθρωπο που για πολύ καιρό, πάλεψε με τον εαυτό του και με τον εαυτό σου.
Με την ψυχή και το σώμα.
Με την ειλικρίνεια και το ψέμα.
Με την αξιοπρέπεια και την ματαίωση.
Με τη λογική και το συναίσθημα.
Με τον εγωισμό και την ενσυναισθηση.
Με την αγάπη και την απάθεια.
Με το νιάξιμο και την αδιαφορία.
Με το σωστό και το λάθος.
Με το ψέμα και την αλήθεια.
Με τον έρωτα και την ξενέρα.
Με νίκησες τελικά. Τώρα νοιώθεις ήρεμος. Είσαι επιτέλους ασφαλής!
Τα κατάφερες! Δε θα πιεζεσαι πλεον να δείχνεις όσα πραγματικά αισθάνεσαι, αλλά δε θέλεις να αισθάνεσαι. Δε θα φθείρεσαι άλλο πια γιατί πρέπει περίτεχνα να θάβεις, ο,τι όμορφο και γλυκό αισθάνεσαι για εμένα.
Θα είσαι και πάλι ο γνώριμος εαυτός σου. Χειροκρότα τον εγωιστή νικητή εαυτό σου. Σου αξίζει. Κουράστηκες πολύ.
Όμως δικαιώθηκες! Έδιωξες έναν άνθρωπο, που ήθελες να έχεις για πάντα στη ζωή σου. Νίκησες έναν άνθρωπο, που ήθελε να σε έχει για πάντα στη ζωή του.
Μπράβο λοιπόν.
