Γράφει η Ειρήνη Αντωνάκη
Έχει περάσει αρκετή ώρα που βρίσκομαι στην ίδια θέση, έχει νυχτώσει. Κοιτάω το χώρο γύρω μου, μια βαλίτσα μισάνοιχτη και κάτι διαλυμένες αναμνήσεις. Ξένο είναι αυτό το δωμάτιο για εμένα, τίποτα δεν έχει που να είναι οικείο.
Τι δεν κάναμε και πήγε τόσο λάθος; Γιατί καταστρέψαμε τα συναισθήματα μας και εμάς τους ίδιους; Αυτό το δωμάτιο έπρεπε να είναι γεμάτο από ένταση, πάθος, έρωτα και κατέληξε έρημο γεμάτο από θυμό, νεύρα και ένα τεράστιο γιατί να πλανάται στον αέρα.
Δεν είχα σκεφτεί ποτέ την έξοδο μου από αυτό το δωμάτιο, πόσο σε αυτή τη κατάσταση. Σηκώνομαι, κλείνω τη βαλίτσα. Βλέπω μια φωτογραφία μας στην άκρη του δωματίου, τη παίρνω και τη σκίζω όπως σκίστηκαν αυτά που νιώθαμε.
Ένα γιατί, ένα γαμώτο και ένα άδοξο τέλος μας έμεινε και δεν μπορώ να ζω με αυτά. Φεύγω λοιπόν να σώσω ότι σώζεται, αν σώζεται μια διαλυμένη καρδιά.
