Γράφει η Μαριάννα Αργυρίου
Δεν ξέρω αν είναι η σωστή απόφαση, ούτε αν θα βγει πουθενά. Ξέρω μόνο πως δεν τελειώσαμε. Όχι πραγματικά. Κάθε φορά που λέμε «ως εδώ», καταλήγουμε πάλι να ψάχνουμε ο ένας τον άλλον μέσα στη σιωπή. Και δεν ξέρω αν αυτό είναι αγάπη, συνήθεια ή απλά φόβος να αφήσουμε πίσω αυτό που ήμασταν.
Αλλά να σου πω κάτι; Δεν με νοιάζει πια. Δεν θέλω να αναλύσω το γιατί και το πώς. Δεν θέλω να βάλω τίτλους, να ψάξω λογικές εξηγήσεις. Θέλω μόνο να δοκιμάσουμε άλλη μια φορά. Όχι από το σημείο που τα διαλύσαμε όλα, αλλά από την αρχή. Εκεί που ήμασταν εμείς. Εκεί που το «μαζί» είχε σημασία.
Ξέρεις, δεν έχω ψευδαισθήσεις. Ξέρω ότι είμαστε γεμάτοι ρωγμές. Ξέρω ότι τα πράγματα που μας έφεραν εδώ δεν θα εξαφανιστούν μαγικά. Αλλά αν υπάρχει έστω και μια πιθανότητα να βρούμε ξανά αυτό που χάσαμε, θέλω να την κυνηγήσουμε. Να τολμήσουμε.
Δεν σου υπόσχομαι ότι θα είναι εύκολο. Θα τσακωθούμε ξανά, θα πέσουμε στα ίδια λάθη. Αλλά αυτή τη φορά, ας βάλουμε κάτι πάνω από τον εγωισμό μας. Ας βάλουμε εμάς. Όχι τους ιδανικούς, τους τέλειους. Εμάς, με τις αδυναμίες μας, με τις αντιφάσεις μας.
Θυμάσαι πώς ξεκινήσαμε; Ήμασταν φωτιά. Δύο άνθρωποι που δεν φοβόντουσαν να πέσουν βαθιά. Και κάπου στην πορεία, αυτή η φωτιά έγινε στάχτη. Όμως εγώ δεν πιστεύω πως έσβησε. Θέλω να πιστεύω ότι υπάρχει ακόμα κάτι να σώσουμε.
Γι’ αυτό σου λέω. Έλα να το πάμε άλλη μια από την αρχή. Χωρίς προϋποθέσεις, χωρίς φόβο. Μόνο με την υπόσχεση ότι αυτή τη φορά, θα το παλέψουμε πραγματικά. Γιατί, αν δεν το κάνουμε τώρα, δεν θα το κάνουμε ποτέ. Και αυτό το «ποτέ» είναι πιο τρομακτικό από οποιαδήποτε αποτυχία.
Είσαι μέσα; Ή θα μείνουμε να αναρωτιόμαστε για πάντα τι θα γινόταν αν τολμούσαμε;
