Γράφει ο Άρης Γρηγοριάδης
Ποιο είναι άραγε το συναίσθημα όταν βρίσκουμε τον άνθρωπο μας;
Γνωρίζοντας πλέον ίσως να μπορώ να πω ότι οι μεγαλύτεροι έρωτες, αυτοί που δεν υπολόγισαν τίποτα, αυτοκαταστράφηκαν.
Μήπως τελικά κουμπώνουμε καλύτερα με τα μέτρια συναισθήματα;
Μήπως τα έντονα και ανεξέλεγκτα είναι φτιαγμένα για τους άλλους και ποτέ για εμάς;
Με τα όχι μεγάλα πάθη λοιπόν, υπάρχουν περισσότερες πιθανότητες να μείνουμε με έναν άνθρωπο που ίσως που δε θα ήμασταν τρελοί από έρωτα αλλά θα δίναμε και τη ζωή μας για να είναι καλά.
Η αγάπη είναι η αιτία.. Δε του αφήνεις το χέρι, ξέρεις ότι είναι το μισό σου.
Ανθρώπινα κάποιες φορές σου λείπει ο κόμπος στο στομάχι κι όμως το κάνεις πέρα σκεπτόμενη “οι κόμποι είναι για τους μπερδεμένους”
Κανένα μπέρδεμα κανένας ενδοιασμός, είναι ο δικός σου άνθρωπος χωρίς παρακαλετά και κλάματα που ορίζει ένας “δυνατός” έρωτας.
Χωρίς ζήλειες, εντάσεις και πάθη.
Χωρίς τίποτα έντονο που να φωνάζει καύλα, πόθο και πάθος.
Η αγκαλιά του χωράει μόνο εσένα ιδανικά.
Λέω να αφήσω τους βροντερούς ενθουσιασμούς, σκέφτηκες κάποτε.
Να επιλέγεις το ίδιο χαμόγελο, την ίδια μετριότητα, το ίδιο βολικό, χλιαρό συναίσθημα, γεμάτο ασφάλεια.
Και κάπου εκεί, κοίταξες στον καθρέφτη.. κι ήξερες!
Ή έρωτας ή τίποτα.
Κι ας αυτοκαταστραφούμε, άλλη μια φορά!
